آداب مجالس روضه و عزاداری امام حسین علیه‌السلام

11

12. اجتناب از ذکر نام بانی و سایر اشخاص در مجالس
در این مجالس باید صرفاً به بیان معارف و اهداف امام علیه‌السلام و مطالبی با محوریّت آن حضرت پرداخته شود و از ذکر، تعریف و تمجید بانی [مجلس] احتراز گردد. نباید نامی از افرادی که در مجلس حضور پیدا می‌کنند، برده شود، یا برای واردین صلوات فرستاده شود.
اگر [خطیب] در مجلس ختم و ترحیم سخن می‌گوید، فقط به بیان مناسبات این موضوع بپردازد و مردم را به‌سمت و سوی عالم آخرت و عقباتِ پیش رو تنبّه و توجّه دهد و از بیان اوصاف و حالات دنیوی و شخصیّت متوفّی پرهیز کند، مگر اینکه در راستای حرکت و سیر به عالم عقبیٰ باشد و تذکر آن موجب تنبّه و توجّه شود.
هم‌چنین وعّاظ باید بدانند که طرفشان امام حسین است! نباید اسمی از کسی بیاورند. مثلاً بگویند: «فلان آقا هم در مجلس ما حضور دارند.» خب دارند که دارند! یعنی چه اسم می‌آورید؟!
صاحب مجلس امام حسین، امام زمان است، نه آن کسی که در خانه‌اش جلسه انداخته است! نه آن کسی که بانی شده است! نه آن کسی که پرچم زده است! آنها صاحب مجلس نیستند. [این] افراد، عادی‌اند و برای برقراری [مجالس] وسیله و واسطه‌ هستند؛ صاحب مجلس کیست؟! صاحب مجلس فقط یکی است و آن امام زمان ـ‌ ارواحنا فداه‌ ـ است و بس! بنابراین دلیلی ندارد انسان مصداق تعیین کند و اسم ببرد [و مثلاً] بگوید: «خداوند بانی را چه کند و بر عزت و احترام او بیفزاید و خداوند سایۀ او را [مستدام بدارد]!»
13. سخن گفتن فقط به نیّت الهی
منبری باید برای رضای خدا سخن بگوید و به‌هیچ‌وجه در فکر و ذکر هدیه و پاداش مادی نباشد. با صاحب مجلس درباره مَبلَغ سخنی نگوید و حتّی پس از دریافت، مقدار آن را نشمرد و از کمّیّت آن اطلاع حاصل ننماید. اگر احیاناً متوجّه مقدار آن گردید و آن را اندک شمرد، مبادا به روی آن شخص بیاورد و به رخ او بکشد، که در این‌ صورت تمام زحمات و تلاش‌های او یک‌سره بر باد می‌رود و چیزی دست او را نخواهد گرفت و در باتلاق هواهای نفسانی و تعلّقات شهوانی فرو خواهد رفت.