آداب مجالس روضه و عزاداری امام حسین علیه‌السلام

منبری باید بداند که طرف حساب او امام زمان است. صحبتی که می‌کند، نباید به‌خاطر عوض یا هدیه‌ای باشد که به او داده می‌شود. اگر [پاداش و] عوضی را دریافت می‌کند، بداند که این عوض از ناحیۀ حضرت آمده است! دیگر نباید آن را بشمرد! مگر کسی هدیۀ حضرت را می‌شمرد که هزار تومان یا نهصد تومان است؟!

14. پرهیز از ذکر مصیبت در اعیاد

از جمله مطالبی که بسیاری از خطبا، علی‌الخصوص مداحان و ذاکرین، به غلط آن را سنّت و روش خویش قرار داده‌اند، مسئلۀ ذکر مصائب اهل‌بیت علیهم السلام در مجالس جشن و سرور و موالید آنهاست. مجلس جشن، خصوصیّات خود را دارد و نباید با حزن و غم توأم شود؛ و الاّ آثار خود را از دست می‌دهد.

ذکر مصیبت، روضه، حزن و گریه در مجالس سوگواری اهل‌بیت به‌جای خود، و جشن و سرور و شادی و انبساط در محافل و مجالس فرح به‌جای خود؛ آثار و برکات هرکدام از این دو مجلس، برای تحوّل حال و نورانیّت نفْس لازم است، و فقط منحصر به حزن و گریه بر مصائب آنها نمی‌باشد.

15. قرائت روضه‌های مستند

منبری نیز باید در قرائت روضه به مقاتل معتبر و مستند مراجعه نماید و از نقل مطالبی که تنها در میان مردم رایج بوده و فاقد سند معتبر است، خودداری کند.

16. بیان دعاهای عمیق، با توجه و حضور قلب

دعاهای پس از خطابه باید عمیق، سنجیده و پرمحتوا باشد و از روی قصد و انشاء و نیّت صورت بگیرد، نه از روی عادت.

17. پایبندی به تعهد مجالس

اگر [برای سخنرانی] به جایی قول داده است، جای دیگر نرود و به تعهّد خود ملتزم باشد.

ناگفته نماند آنچه دربارۀ خطبا و اهل منبر مذکور شد، دربارۀ ذاکرین و مداحان نیز ساری و جاری است.

د) وظایف مدّاح

1. پرهیز از قرائت اشعار سبُک و کفرآمیز

مدّاح [باید] پیش از منبری به ذکر مصیبت بپردازد و از انشاءِ اشعار سبک، موهِن و [دارای] افراط و اغراق] خودداری کند. [تعابیری چون] «حسین‌اللهی» و... همۀ اینها کفر است!