آداب مجالس روضه و عزاداری امام حسین علیه‌السلام

2. همراه شدن با حقیقت امام حسین علیه‌السلام

در مجالس روضه باید خود را در کنار امام علیه‌السلام تصور کنیم و احساسی را که در آن جریان برای حضرت و اصحاب آن حضرت پیش آمده، در وجود خود بیاوریم. وقتی که این احساس بیاید، انسان بخواهد یا نخواهد اشکش جاری می‌شود.¹

در ايام محرّم و صفر، نظر عرفاء الهى بر مسئلۀ سيدالشهدا نظرِ غنيمت بود؛ يعنى همان‌طورى كه در ماه رجب و ماه رمضان خدا سفره‌اى گسترده و دعوت کرده است، قضيۀ سيدالشهدا هم يك مسئله‌اى است كه بايد افراد بيايند و بقاپند و توشۀ خودشان را بگيرند و آن تحول و دگرگونى كه در اوقات عادى براى انسان پيدا نمى‌شود در اين زمان آن را انجام بدهند.

خيلى عجيب است! اين قضيۀ سيدالشهداء مسئله‌ى عادى نيست و به‌عنوان يك كار روزمره و عادت و [صرفاً به‌عنوان] احياء شعائر انسان نبايد به آن نگاه كند؛ [بلکه] بايد خودش را در اين قضيۀ عاشورا بيندازد و قرار بدهد. آن مقدارى كه مى‌تواند، هرچقدر فكرش مى‌رسد، هرچقدر از نظر باطنى مى‌تواند، در اين مسئله مايه بگذارد.

به‌عنوان اينكه «در روضۀ سيدالشهدا شركت كنم ثواب ببرم» نرويم! [در این صورت] به ما ثواب مى‌دهند، ولى كم مى‌دهند. به‌عنوان اينكه «بالاخره اين شعائر حفظ بشود» نرويم! خوب است، ولى مال عوام است. به اين عنوان كه «در اين مجلس امام حسین حال آدم عوض مى‌شود و حال‌و‌هوا فرق مى‌كند» نرويم! بلكه به اين عنوان برويم كه ما در اين مجلس مى‌خواهيم خودمان را در كنار سيدالشهدا قرار بدهيم. اصلاً ما مى‌خواهيم بشويم جزو آن افرادى كه [در] شب عاشورا زير خيمه ماندند! با اين نيّت برويم!²

3. توجه به حقایق واقعۀ کربلا

در قضیۀ عاشورا به آن حقایق و مطالبی که نهفته است توجه داشته باشید. قدم‌‌به‌قدمِ‌ واقعۀ كربلا درس است؛ یک دوران برنامۀ سلوکی در داستان عاشورا [هست و] همین‎قدر [اگر انسان] بیاید برنامۀ امام حسین، رفتار، روش و اینها را یک مطالعۀ عمیق بکند، کافی است و نیاز به چیز دیگر ندارد!³