وصی‍ت‌نامه حضرت آیة الله سید محمد محسن حسینی طهرانی

در مسیر زندگی فقط‌وفقط تحصیل رضای خدا را در نظر داشته باشید و بدانید تا زمانی که فرد کاملاً و صددرصد مطیع و منقادِ امیال نفسانی و شهوانی مردم نگردد، از او راضی نخواهند شد؛ پس در مسیر زندگی محکم و پایدار بایستید و از حرف و طعنه و تهدید و تطمیع اشخاص نهراسید، و گرچه موجب پاره‌ای از گرفتاری‌ها و مشقّات گردد، صبر و تحمل نمایید و بدانید که این دوروزۀ دنیا گذراست و ما سرا و عالَمی بی‌انتها در پیش روی داریم. و صد البته که از افراط و تفریط پرهیز نمایید و مراعات سعۀ وجودی و خصوصیات شخصی افراد لحاظ گردد. ﴿إِنَّمَا يُوَفَّى ٱلصَّٰبِرُونَ أَجۡرَهُم بِغَيۡرِ حِسَابٖ﴾.

در توسل و توکل به صاحب ولایت کبریٰ حضرت صاحب‌الأمر أرواحنا فداه لحظه‌ای درنگ ننمایید، و مجالس عزای سید و سالار شهیدان را رونق ببخشید، و حداقل ماهی یک بار در منازل خود به ذکر مصیبت و اقامۀ مجلس عزای حضرات معصومین علیهم السلام اقدام نمایید.

باری، نیاز به تذکر و تنبّه ندارد که بر شما باد به مودّت و محبت و انس و ارتباط مستمر و گرم در بین خود، و از تشتّت و تفرقه بپرهیزید.

و گهگاهی روح مرا به فاتحه شاد کنید.

کتَبَه بیُمناهُ الدّاثِرة، الرّاجي رحمةَ ربِّه الغنيِّ، الفقیرُ إلَی اللهِ: السّید محمدمحسن الحسینیُّ الطهرانیُّ، بنُ السّید محمدالحسین، بنُ السّید محمدالصّادق، بنُ السّید إبراهیم، بنُ السّید علیّ الأصغر بن المیر إبراهیم بنُ المیر طاهر الطّهرانیّ الأصل مِن ساداتِ درَکة، مِن أحفاد الإمامزاده السّید محمّد ولیّ المدفون بدرَکة و هو مِن أحفاد الإمام الهمام سیّد العابدین علیّ بن الحسین بن علیّ بن أبی طالبٍ علیهم السلام.

فی بلدةِ قم، صانَهَا اللهُ مِن الحَدَثانِ، فی صَبیحة یومِ الرّابع مِن رجب الأصَمّ، سنة ألف و أربعمائة و خمس و ثلاثون من الهجرة.