10

و قرائت القرآن در شب علیٰ حدِّ القدرة.
اگر می‌توانی نخواب؛ و اگر کسی نمی‌تواند همۀ شب را نخوابد، «صَبّ» باشد (صب یعنی جگرسوخته؛ بیدارخوابی کند؛ شب زود بخوابد و سعی کند بیدارخواب کند طوری که بدن استراحت خود را بگیرد.)
مرحوم قاضی اول شب می‌خوابیدند، بعد نماز می‌خواندند و بعد می‌خوابیدند و باز نماز می‌خواندند؛ همین‌طور تا دو ساعت به اذان که دیگر نمی‌خوابیدند. مرحوم آخوند [آیت‌الله ملاحسین‌قلی همدانی] سه ساعت به اذان صبح بیدار بودند.
اگر نافلۀ شب را به‌جا نیاورید، فایده ندارد و عرفان معنا ندارد؛ عرفان به عمل است نه به گفتن!¹
اللَهم صل علی محمد و آل محمد
1. مهر تابناک، ص 225.