جایگاه و مقام والای حضرت خدیجه سلام اللَه علیها

هر وقت که رفقا به مکه مشرف شدند حتما در قبرستان شعب ابیطالب حضور پیدا کنند و برای شادی روح بزرگ این بانویی که اسلام مدیون زحمات و فداکاری های اوست و حکم مادر را دارد نسبت به جامعه ‌اسلامی ‌تا روز قیامت فاتحه بخوانند، نه اینکه روحش را شاد کنندنه! استمداد بطلبند از چنین روحی، او روحش شاد است و نیاز به فاتحه ما ندارد، باید برویم و در آن جا از نفس قدسی و ملکوتی این بانوی اسلام استمداد بطلبیم یعنی برویم او را شفیع قرار بدهیم در پیشگاه خدا و خود را در مقابل عظمت این بانو ذلیل کنیم و پست کنیم و خوار کنیم. این جور باید رفت، نه اینکه برویم بسم اللَه الرحمن الرحیم و الحمدلله رب العالمین بخوانیم و خیال کنیم که از عرش خدا افتاده و این حمدی که میخواهیم بخوانیم برای هفت پشت حضرت خدیجه هم کافی است و به اولادش هم تا روز قیامت می‌رسد!! فهممان را در این موارد بالا ببریم ادراکمان را در یک چنین قضایایی بالا ببریم، بدانیم کجا ایستاده ایم، وقتی به مزار بزرگان و اولیای خدا می‌رویم نباید توقع و فکر ما اینطور باشد حالا ما ایستاده ایم برای اینها یک حمد می‌خوانیم. برویم و کفشمان را در بیاوریم من چند روز پیش حرم حضرت معصومه مشرف شدم بعد رفتم قبرستان شیخان، وارد قبرستان که شدم در قبرستان را بوسیدم، چرا؟ چون در این قبرستان اولیای خدا دفن شده اند، بعد رفتم در چند متری قبر مرحوم آقا میرزا جواد آقای ملکی تبریزی اعلی اللَه مقامه کفشم را درآوردم و رفتم نشستم، افراد به من نگاه می‌کردند که این آقا چرا اینطور است مگر عبایت کثیف نمی‌شود!؟

وقتی که ما در کنار قبر بزرگان قرار می‌گیریم و در کنار قبر اولیای خدا قرار می‌گیریم کفش را باید دربیاوریم و باید در آنجا بنشینیم و متوجه باشیم که قرائت حمد و سوره عذاب را از اینها بر نمی‌دارد، غفران الهی را شامل اینها نمی‌کند و اینها مورد غفران و رحمت الهی قرار گرفته اند، یکی از رفقا بعد از فوت مرحوم آقای حداد نامه ای که افراد برای مرحوم آقا می‌دادند و تسلیت می‌گفتند فوت مرحوم حداد را، در آنجا نوشته بود که ارتحال ایشان غفر اللَه له ایشان به من نگاه کردند و فرمودند: این چه نامه ای است که این آقا نوشته؟!  این اهانت نیست به یک ولی الهی که می‌نویسید غفر اللَه له؟!! حالا آن بنده خدا متوجه نبود و وارد به این مسائل نبود و تقصیر نداشت ولی اینها همه برای ادب کردن و تنبه دادن و تأدیب و تذکر دادن است.