جایگاه و مقام والای حضرت خدیجه سلام اللَه علیها

کسی که می‌خواهد راجع به شخصیتی مثل آقای حداد بنویسد، ننویسد غفر اللَه له خدا ببخشد او را، چه چیز را ببخشد؟ او در جایی است که عقل من و شما نمی‌رسد به آنجا، حالا خدا بخواهد ببخشد یا نه، بلکه در اینجا باید گفت: قدس اللَه سرّه، رضوان اللَه تعالی علیه، اعلی اللَه مقامه، نَوَّرَ اللَه مضجعه خدا قبرش را نورانی گرداند و از این مسائل.

در کنار قبر اولیای خدا قرار گرفتن به معنای عرض حال و حاجت است و اظهار خشوع و اظهار خضوع است. شما فرض کنید به زیارت قبر امام علیه السّلام می‌روید و حمد و سوره می‌خوانید تا به روح امام برسد یا نه؟ شما که در کنار قبر امام علیه السّلام می‌ایستید و زیارت می‌خوانید این زیارت به معنای تقریب نفس شما به این ساحت مقدس است یعنی من دارم خودم را به اینجا نزدیک می‌کنم، السلام علیک فلان السلام علیک فلان، ای کسی که باید درود خدا بر تو باشد یعنی من خودم را در مقام نزدیکی به تو با ادای این کلمات قرار دادم، خودم را دارم به تو نزدیک می‌کنم، تو در جایگاه رفیعی هستی که دست من و امثال من نمی‌رسد بیا و دست مرا بگیر بیا و مرا نجات بده، بیا و مرا پیش خود ببر،  از اماکن بعیده آمدم در اینجا برای اینکه ذلت و بدبختی و بیچارگی خود را به تو عرضه بدارم، در کنار قبر اولیای الهی و عرفای باللَه و بامراللَه باید انسان این حالت را داشته باشد. حضرت خدیجه سلام اللَه علیها کسی نبود که آدم بگوید خدا ببخشد او را، چه چیز را ببخشد؟ حضرت خدیجه سلام اللَه علیها را باید رفت در کنار قبر آن مطهره ایستاد و از نفس قدسی او برای خروج خود از دنیا و تعلقات و رسیدن به قرب و مقام معرفت و توحید و ولایت و وارد شدن در این صراط و وارد شدن در این مکتب و استفاضه و استناره از جذبات و نفحات آن عالم و آن نفوس استمداد کرد، این جور باید بایستیم در کنار آن قبر حضرت و همین طور سایر اولیا، فرقی نمی‌کند.¹