جایگاه و مقام والای حضرت خدیجه سلام اللَه علیها

حضرت غضب می‌کنند و ناراحت می‌شوند. می‌آیند پیش عایشه می‌گویند که: «چه می‌گویی خدیجه فضیلتی بر ما ندارد! برتری بر ما ندارد! در وقتی که شما تکذیب من را کردید او تصدیق کرد، و در وقتی تمام شما پشت به من کردید و من را تنها گذاشتید او با من همراهی کرد، و در وقتی که تمام شما به من کافر شدید او ایمان آورد.¹»

امیرالمومنین علیه السلام می‌فرماید:² پیغمبر به رسالت مبعوث شد در حالی که دو نفر بیشتر به دنبال آن حضرت نبود، خدیجه و من. تمام افراد حضرت خدیجه را به جهت متابعت از پیغمبر و ایمان به آن حضرت ترک کردند.

این مسئله آسان نیست. ما می‌خواهیم یک مسئله را در زندگی خودمان پیاده بکنیم، تمام افراد مخالفت می‌کنند، ترکش می‌کنند، می گویند:این شخص  از دین خارج شده،  هماهنگی و همراهی ندارد.  می‌گویند: او موافق با ما نیست و متاثر می‌شوند؛ و گاه کار به جایی می‌رسد که حتی ممکن است به واسطه ترک خواهری و یا به واسطه ترک برادری، عیال انسان متاثر شود،ناراحت شود، موقعیتش تغییر پیدا بکند، پرخاش کند و زندگی را بر انسان سخت کند.

نه یک نفر، نه دو نفربلکه تمام افراد حضرت خدیجه را ترک کردند به طوری که وقتی حضرت زهرا به دنیا می‌آید یک نفر نمی‌آید برای کمک.

امیرالمومنین علیه السلام می‌فرماید:

پیغمبر اکرم تمام مشکلاتی که از این مردم در زمان رسالت می‌کشید، همین که به منزل می‌آمد و به حضرت خدیجه برخورد می نمودند، تمام آن مشکلات تخفیف پیدا می‌کرد و التیام می یافت. تنها یار پیغمبر در تمام دوران رسالت که در مکه بودند حضرت خدیجه بود. آنوقت این زن با چه بزرگواری و با چه موقعیت که پیغمبر با آن سعه و با آن کیفیت وقتی که می‌آید و از دست مردم شکایت می‌کند حضرت خدیجه او را دلداری می‌دهد که مسئله‌ای نیست، مهم نیست. تو به رسالت خودت باش! تو بر بعثت خودت استوار باش!  ملائکه پشتوانه تو هستند. اینها چیزهایی بود که حضرت خدیجه به پیغمبر می‌گفت.