امام شناسی ج7

را که خداوند نازل کرده است، پس تمام أعمال ایشان را حبط و نابود ساخت».

 و امّا اینکه گفتى خداوند بر مى‌گزیند، و انتخاب مى‌کند؛ خداوند مى‌فرماید:

 ﴿وَ رَبُّكَ يَخْلُقُ ما يَشاءُ وَ يَخْتارُ ما كانَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ﴾¹.

 «و پروردگار تو اى پیامبر خلق مى‌کند، آنچه را که بخواهد و برمى‌گزیند؛ و براى مردم أبدا اختیارى و گزینشى نیست».

 عُمَر در پاسخ جواب ابن عبّاس جوابى نداشت جُز اینکه عصبانى شد.² 

 در اینجا مى‌بینیم عمر بین إرادۀ تکوینیّه و ارادۀ تشریعیّه خدا خَلْط کرده و به اشتباه رفته است؛ و جواب دندان‌شکن ابن عبّاس، راه گریز را بر او مسدود نمود. این پاسخ عمر همانند گفتار عُبَیْداللَه بْنُ زِیَاد به حضرت زینب ـ سلام اللَه علیها ـ در مجلس دار الإمارۀ کوفه مى‌باشد: اَلْحَمْدُ لِلهِ الَّذی قَتَلَکُمْ وَ أکْذَبَ اُحْدُوثَتَکُمْ. «حمد براى خدائى است که شما را کشت؛ و بدعت‌هاى تازه شما را فاش ساخت؛ و دروغ آن را نمودار کرد».

 و حضرت زینب ـ سلام اللَه علیها ـ پاسخ دادند که: خداوند جان هر ذى نفسى را قبض مى‌کند؛ و این منافات با صِدق عنوانِ کُشتن تو و یزید از روى جرم و جریمه ندارد؛ و کار خدا مانع از قبح فعل شما نیست؛ و اختیار را از شما سلب نمى‌کند. یَزید هم در شام قتل أهل بیت را به خدا نسبت مى‌دهد؛ و سلطنت خود را از خدا مى‌داند.

 ما در تاریخ بنى عبّاس بسیار مى‌بینیم که خلفاى بنى عبّاس دچار این خَبْط شده؛ و کارهاى قبیح خود را به خدا نسبت مى‌دهند و خلافت و حکومت خود را به استناد اینکه قدرت فعلاً به دست آنها آمده است، از خدا مى‌دانند. و عدم امارت إمامان أهل بیت علیهم السّلام را دلیل بر عدم تقدیر الهى و مستند به عدم حقّانیّت آنها مى‌دانند.

 در طول پنج قرن خلافت اولاد عبّاس، آن‌قدر شاعرانِ متملّق شعرها در أوصاف‌