Name: مثنوی معنوی - دفتر اول - براساس تصحیح سید حسن میرخانی - مولانا جلال الدین محمد بلخی رومی
Availability: InStock
Author: مولانا جلالالدین محمد بلخی رومی

مثنوی معنوی - دفتر اول

236

🔹 ز‌آنکه او هر خار را گلشن کند *** دیدۀ هر کور را روشن کند
ظِلِّ او اندر زمین، چون کوهِ قاف *** روحِ او سیمرغِ بس عالی‌طواف‌
🔹 دست‌گیر و بندۀ خاصِ إلٰه *** طالبان را می‌بَرد تا پیشگاه
گر بگویم تا قیامت نَعتِ او *** هیچْ آن را غایت و مَقطَع مجو¹
🔹 آفتابِ روح، نی آنِ فَلَک *** که زِ نورش زنده‌اند إنس و مَلَک
در بشَرْ رو پوش گشته‌ست آفتاب *** فهم کن وَ اللٰهُ أعلَمْ بِالصَّواب‌
----------
«یا علی از جملۀ طاعاتِ راه *** بر‌گُزین تو سایۀ خاصِ إلٰه‌
هر کسی در طاعتی بُگریختند *** خویشتن را مَخلَصی انگیختند²
تو برو در سایۀ عاقل گریز *** تا رهی ز‌آن دشمنِ پنهان‌ستیز
از همه طاعاتْ اینَت لایق است *** سَبْق یابی بر هر آن کاو سابق است»‌
----------
چون گرفتی پیر، هین تسلیم شو *** همچو موسیٰ زیرِ حکمِ خِضر رو³
صبر کن بر کارِ خِضر ای بی‌نفاق *** تا نگوید خِضر: «رو! ﴿هٰذا فِراق﴾»‌⁴
گر‌چه کِشتی بشکند، تو دم مزن *** گر‌چه طفلی را کُشد، تو مو مَکَن‌
دستِ او را حقْ چو دستِ خویش خواند *** تا ﴿يد‌ُ اللَهْ فَوق‌َ أيديهِم﴾ بِرانْد⁵
دستِ حق میرانَدَش، زندَه‌ش کُند *** زنده چه بْوَد؟ جانِ پایندَه‌ش کند
🔹 یار باید راه را، تنها مرو *** از سرِ خود اندر این صحرا مرو
هر که تنها نادر این ره را بُرید *** هم به عَون و همّتِ مردان رسید
دستِ پیر از غایبان کوتاه نیست *** دستِ او جز قبضۀ اَل‍لٰه نیست‌
غایبان را چون چنین خَلعَت دهند *** حاضران از غایبان بی‌شکّ بِه‌اند
غایبان را چون نَواله می‌دهند *** پیشِ مهمان تا چه نعمت‌ها نهند؟!
کو کسی که پیشِ شَه بندد کمر *** تا کسی که هست بیرون سوی در؟!⁶
1. مَقطَع: تمامی.
2. مَخلَص: راه خلاص، پناهگاه.
3. نسخۀ قونیه: چون گرفتت پیر.
4. سوره الکهف آیه 78؛ ﴿اینک زمان جدایی من و توست!﴾
5. سوره الفتح آیه 10؛ ﴿دست (ولایت) خدا برفراز دست ایشان است!﴾
6. کو کسی: کجاست آن کسی. چقدر فاصله دارد آن کس... .