
مثنوی معنوی - دفتر اول
براساس تصحیح سید حسن میرخانی
دفتر اول از کتاب شریف «مثنوی معنوی» از آثار نفیس و گرانسنگ مولانا جلالالدین محمد رومی بلخی است که با تصحیحی بر متن مصحَّح مرحوم سیدحسن میرخانی، به ساحت طالبان علم و معرفت تقدیم میگردد. برخی از مهمترین موضوعات مندرج در این دفتر: - نینامه - حقیقت عشق إلهی و کیفیت حرکت سالک در مسیر معبود. - توصیف حال عارف بِالله نسبت به دنیا. - لزوم تبعیت از ولیّ إلهی. - بیان راههای انحرافی مزوّران در مقابل مسیر حق. - معنای جبر و تفویض. - ادب حضرت آدم علیهالسلام در مقابل خداوند. - غیرت خداوند متعال در تحریم زشتیها. - تفسیر «مَن کانَ للّٰه کانَ اللٰهُ له». - بیان نفحههای الهی بر سالکان. - هدایتنیافتن معاندان. - توصیۀ پیامبر دربارۀ تقرّب به خدا با عقل. - اخلاص در عشق. - نکوهش قیاس.
مثنوی معنوی - دفتر اول
247زخم یابد همچو گرگ از دستِ شیر *** پیشِ شیرْ اَبله بوَد کاو شد دلیر1 کاشکی آن زخمْ بر جسم آمدی *** تا بُدی کایمان و دل سالم بُدی قوّتم بُگسست چون اینجا رسید *** چون توانم کرد این سرّ را پدید؟! 🔹 لیک هم رمزی بگویم با شما *** بو که دریابید و گردید آشِنا همچو آن روبَه، کم اِشکم کنید *** پیشِ او روباهبازی کم کنید جمله ما و من به پیشِ او نَهید *** مُلکْ مُلکِ اوست، مُلکْ او را دهید2 چون فقیر آیید اندر راهِ راست *** شیر و صیدِ شیر، خودْ آنِ شماست زآنکه او پاک است و سُبحانْ وصفِ اوست *** بینیاز است او ز مغزِ نَغز و پوست هر شکار و هر کراماتی که هست *** از برای بندگانِ آن شَه است 🔹 گفت: ﴿أ لَيسَ اللَهْ بِكافٍ عَبدَهُ﴾ *** تا نگردد بنده هر سو حیلهجو3 🔹 هر که او بر حق توکّل میکند *** او بهجای خود تفضّل میکند4 نیست شَه را طَمْع، بهرِ خَلق ساخت *** این همه دولت، خُنُک آن کاو شناخت آن که دولت آفرید و دو سرا *** مُلک و دولتها چه کار آید وِرا؟! پیشِ سُبحان بس نگه دارید دل *** تا نگردید از گمانِ بَدْ خَجِل کاو ببیند سرِّ و فکر و جست و جو *** همچو اندر شیرِ خالصْ تارِ مو آن که او بینقش و سادهسینه شد *** نقشهای غیب را آیینه شد سرِّ ما را بیگمان موقِن شود *** زآنکه مؤمن آینهیْ مؤمن شود5 🔹 مؤمنی او، مؤمنی تو بیگمان *** در میانِ هر دو فرقی بیکران6 چون زند او نقدِ ما را بر مِحَکّ *** پس یقین را باز داند او ز شکّ - کاو: آن کسی که.
- سوره آلعمران آیه 26؛ ﴿بگو: بارإلٰها، ای کسی كه فرمانروای مُلک عالَم هستی، هر آن كس را كه بخواهى، فرمانروايى میبخشى و از هر كه بخواهى، فرمانروايى را باز میستانى؛ و هر كه را بخواهى، عزت میبخشى؛ و هر كه را بخواهى، خوار میگردانى؛ همه خوبیها به دست توست، و تو بر هر کار توانايى.﴾
- *** سوره الزمر آیه 36؛ ﴿آیا خدا بندهاش را کفایت نمیکند؟!... .﴾
- الحاقی از نسخۀ ناسخه.
- ز آنکه مؤمن... : زیرا بندۀ مؤمن آینۀ خدای مؤمن (از اسامی خدا: ایمنیبخش) میشود.
- مؤمنی او، مؤمنی تو... : آن ولیّ الٰهی یک مؤمن است (که آینۀ خدای مؤمن شده است) و تو نیز خود را مؤمن میدانی...
