آموزه‌های معرفت ج 4

گروِ حیثیّت وجودیِ او است؛ این امام است.

 این انتظار فرج به این معنایی که عرض کردم، آیا أفضلِ أعمال نیست؟! به این معنا! کسی که انتظار فرج را داشته باشد یعنی چه؟ یعنی انتظار داشته باشد که وقتی امام زمان ظهور کرد او را قبولش کند، نه‌اینکه بگوید: «خیلی خوب، فعلاً برو در یک کناری بایست تا بعد به پرونده‌ات رسیدگی کنیم! حالا شما جلوی افراد باش!»

 امام زمان هر کسی را که نمی‌کُشد؛ یک عدّه را که مخالف و معاند هستند می‌کُشد، ولی بقیّه را رها می‌کند و به حال خود می‌گذارد؛ امّا آن افرادی را که قبول می‌کند، آن افرادی را که می‌پذیرد و به آن افرادی که مسئولیّت می‌دهد آنها چه کسانی هستند؟ آنها افرادی هستند که انتظار فرج را دارند.

انتظار فرج یعنی مراقبه

 انتظار فرج چیست؟ همین مراقبه‌ای است که عرفا می‌گویند؛ این مراقبه یعنی انتظار فرج. صبح که انسان بلند می‌شود باید با خدا مشارطه داشته باشد: «خدایا، در امروز کردار زشت و گفتار زشت و پندار زشت از من سر نزند. کردار و گفتار و پنداری بر خلاف رضای تو خطور نکند.» این می‌شود مشارطه. بعد در طول روز بر این مشارطه‌ای که در ابتدا می‌کند، مراقبه داشته باشد.

 پس اوّل شرطی را با خدا گذاشت که خدایا، یک شرطی را با تو گذاشتیم؛ خب بعدش چه؟ ولش کنیم؟ نه دیگر! این شرطی را که گذاشتیم، حالا پیگیری هم بکنیم. اگر آن شرط را پیگیری نکردیم، معلوم است مشارطۀ‌مان هم خراب بوده است؛ مشارطۀ‌مان بیست درصدی بوده، ٢٥ درصد بوده، ٣٤ درصد بوده است؛ بسته به اینکه ما ابتدائاً در آن نیّت مشارطه چقدر مایه گذاشته‌ایم، چون هرچه نیّت محکم‌تر باشد، آن عملِ بعد و آن افعالی هم که بر آن متعاقب است تصحیح می‌شود، بهتر می‌شود، محکم‌تر می‌شود، متانتش بیشتر و استقامتش بیشتر می‌شود! این مشارطه به‌دنبال خودش چه دارد؟ مراقبه را دارد.

 هر کاری که می‌خواهیم انجام بدهیم [اوّل با خودمان بگوییم]: «ما با خدا این شرط را کرده‌ایم، حالا این حرف را بزنم یا نزنم؟ این کار را انجام بدهم یا ندهم؟