آموزه‌های معرفت ج 4

اساس مکتب عرفان، تحقّق حق در همۀ مراتب بدون توجّه به مظاهر

 این معنا، همان معنایی است که بزرگان پیگیر این معنا بودند. خیلی‌ها بودند و مکاتب زیادی بود که هر کدام از این مکاتب مطالبی را ارائه می‌کرد. آن مطلبی که این طریقه و این سلسله و این روش و این منش آمد ارائه داد عبارت است از: «وجود و تحقّق حق در همۀ مراتب و در همۀ زمینه‌ها، سواءٌ اینکه مظهری برای او وجود داشته باشد یا نداشته باشد.» این قضیّه اصل و اساس مکتب مرحوم آقا و مکتب عرفان است. کسی که این مطلب را دریابد و کسی که به این مسئله برسد، او با امام زمان است، او با خدا است، او با پیغمبر است، او با امیرالمؤمنین است. مدام منتظر یک مسئلۀ ظاهر نبودن، مدام منتظر یک پدیده نشدن و مدام منتظر یک قضیّه نبودن! یک مسئله‌ای، یک ظهوری و یک مظهری پیدا بشود و انسان به آن گرایش پیدا کند.

 آنچه می‌خواهی در وجود خودت بطلب و آنچه می‌خواهی در نفس خودت جستجو کن، نه‌اینکه خودت را کنار گذاشته‌ای و مدام داری به‌دنبال مظاهر دیگر می‌روی؛ این جدا کردنِ خود است از واقعیّات! چرا؟ چون وجود هر انسانی به‌واسطۀ ربط خود انسان با آن مبدأ، قوام و هستی دارد؛ امّا ما آن ربط را کنار گذاشته‌ایم و مدام داریم دنبال این و آن می‌گردیم! آن ربط چه ربطی است؟ ربط انسان با امام خودش، ربط انسان با امام زمان خودش، ربط انسان با این وسیله‌ای که آن وسیله، وسیلۀ فیض و واسطۀ برای خیر است؛ ما این مسئله را فراموش کرده‌ایم، ما این مسئله را سست گرفته‌ایم و به این مسئله آن توجّهِ کافی را نکرده‌ایم، لذا در همین مراتب پایین و در همین مراتب دانی از نقطۀ نظر سیر و از نقطۀ نظر فکر باقی مانده‌ایم.

 إن‌شاءاللَه امیدواریم که خداوند متعال بیش از پیش لطف خودش را شامل حال ما بگرداند و ما را عارف و بصیر به ولیّ خود امام زمان علیه السّلام قرار بدهد!

اللَهمّ صلّ علیٰ محمّدٍ و آلِ‌محمّدٍ