آموزه‌های معرفت ج 4

أعوذُ بِاللَه مِن الشّیطانِ الرّجیم

بِسمِ اللَه الرّحمٰن الرّحیم

و صلّی اللَه علَی سیّدنا و نبیّنا محمّدٍ و آلِه الطّاهرینَ

و لَعنةُ اللَه علَی أعدائِهِم أجمَعینَ إلَی یَومِ الدّینِ‌

و أعلَمُ أنّکَ لِلرّاجِی بِمَوضِعِ إجَابَةٍ و لِلمَلهوفِینَ بِمَرصَدِ إغَاثَةٍ.¹

«حقّاً که من می‌دانم تو برای افرادی که امید به تو دارند در جایگاه اجابت قرار داری و امید آنها را نا امید نمی‌کنی.»

 راجِی یعنی کسی که امیدوار است. در اینجا طرف امید و آن مَرجُوّ بیان نشده و به سیاق عبارت مشخّص است؛ یعنی مرجوّ تویی.

تلازم اراده و عزم با پیگیری و عمل

 عرض شد که مسئلۀ امید واقعیّتی است نفسی که این واقعیّت مانند سایر مسائل نفسی [از قبیل] اراده، مشیّت و عزم، حقیقتی است که تبعاتی را اقتضا می‌کند و ملزوم برای یک سِری لوازمی است. نمی‌شود ما نسبت به یک مطلبی اراده و عزم داشته باشیم، امّا در عین‌حال نسبت به آن قضیّه بی‌تفاوت باشیم؛ این دو با هم منافات دارد. نمی‌شود ما نسبت به یک کار اراده و عزم داشته باشیم، ولی اصلاً توجّهی به پیگیری آن مسئله نداشته باشیم؛ نمی‌شود ما عزم و اراده برای قبولی در امتحانات مدرسه را