آموزه‌های معرفت ج 4

انسان مفید نیست، البتّه اگر انسان از او بخواهد!

 یک وقت انسان از او نمی‌خواهد و خودش دنبال قضیّه‌ای می‌رود و بدون اینکه از او بخواهد وارد یک مسئله می‌شود، خب ممکن است وارد بشود و عیب ندارد و او هم راه را باز می‌گذارد؛ ولی یک وقت انسان از او می‌خواهد و بعد وارد می‌شود، امّا یک‌دفعه او آمد و یک مانع ایجاد کرد؛ [انسان می‌گوید]: «آقا، هرچه می‌کنیم نمی‌شود، دعا بفرمایید! آقا، دعایی هست بدهید تا قرض‌های ما أداء بشود؟» آدم یک دفعه می‌گوید: «نه!» دو دفعه می‌گوید: «نه!» سه دفعه می‌گوید: «نه!» بعد می‌آید می‌گوید: «آقا، نمی‌شود؟!» خب آقا جان، شما الآن به نحوی هستی [که اگر غیر از این بشود مشکل نفسی پیدا می‌کنی]!

 دو سه شب پیش بنده خدایی سفت آمده می‌گوید: «آقا، شما به ما یک قولی بدهید: یک دعایی به ما بدهید و کاری انجام بدهیم که دیگر ما قرض نداشته باشیم!» گفتم: «آقا جان، شما که دیگر این حرف‌ها را نباید بزنید!» حالا انسان چه بگوید؟ آیا انسان می‌تواند بگوید که شما در یک وضعیّت روحی قرار داری که اگر بخواهد وضعیّت شما غیر از این بشود مشکل نفسی پیدا می‌کنی؟! آدم که نمی‌تواند بگوید، زبانش بسته است! چه می‌گوید؟ می‌گوید: «إن‌شاءاللَه خدا درست می‌کند، إن‌شاءاللَه خدا رفع مسائل می‌کند.» و از این حرف‌ها!

 پس این رجاء باید رجائی باشد که منافاتی با مصالح انسان نداشته باشد؛ اگر بخواهد مخالف باشد، آن‌وقت دیگر در این‌صورت مسئله تفاوت می‌کند. پس آنچه را که ما از خدا می‌خواهیم باید آن چیزی باشد که خود او برای ما صلاح می‌داند؛ این از یک طرف.

نحوۀ صحیح رجاء به پروردگار و درخواست از او

 از طرف دیگر آیا بگوییم: «حالا که خود او برای ما صلاح می‌داند، دیگر چرا از خدا بخواهیم و این‌قدر خودمان را به زحمت بیندازیم؟! یک‌دفعه بگوییم: ”خدایا، هرچه خودت می‌دانی، خداحافظ شما!“» نه، این «خدایا هرچه خودت می‌دانی» را ول کنیم و مدام این را از خدا بخواهیم و بگوییم: «خدایا، ما را در آن شرایط رضای