آموزه‌های معرفت ج 4

أعوذُ بِاللَه مِن الشّیطانِ الرّجیم

بِسمِ اللَه الرّحمٰن الرّحیم

و صلّی اللَه علَی سیّدنا و نبیّنا محمّدٍ و آلِه الطّاهرینَ

و لَعنةُ اللَه علَی أعدائِهِم أجمَعینَ‌

و أعلَمُ أنّکَ لِلرَّاجِی بِمَوضِعِ إجَابَةٍ و لِلمَلهوفِینَ بِمَرصَدِ إغَاثَةٍ.¹

«من می‌دانم که برای امیدوارانِ به تو، در جایگاه و موقعیّت پذیرش و قبولِ اجابت قرار داری، و برای کسانی که یأس بر آنها حاکم شده و دستشان از همه‌ جا کوتاه شده، در جایگاه مساعدت و کمک و پذیرش قرار گرفته‌ای.»

تبیین حقیقت مسئلۀ رجاء

 راجع به حقیقت رجاء، در واقع سه اصل باید مدّ نظر قرار بگیرد:

 اصل اوّل اینکه: مَرجُوِّ انسان کیست؟ [دوّم اینکه]: رجاء چیست؟ [و سوّم اینکه]: آیا رجاء از امور دنیوی است و یا اینکه از امور اخروی است؟

 امیدهایی که انسان دارد، این امیدها به دو قسم تقسیم می‌شوند: یا به صلاح دنیا و فساد آخرت؛ یا به صلاح آخرت و گذران دنیا. حالا آن گذران دنیا به هر شکلی می‌خواهد باشد، آن هم قابل تقسیم است؛ ولی علیٰ‌کلّ‌حال از مورد اوّل به صلاح دنیوی و عالم کثرات و عالم أهویه و هواهای نفسانی تعبیر می‌شود، چون کسی که دنیا را