آموزه‌های معرفت ج 4

 این چطور می‌شود که انسان در موقعیّتی قرار بگیرد که در آن موقعیّت طبعاً آن روح و آن نفس، اداره و تدبیر بدن را به عهده می‌گیرد و نمی‌گذارد که تحت تأثیر علل و عوامل طبیعی، آن قاعده و قانونِ کوْن و فساد شامل حال این بدن طبیعی و فیزیکی بشود. اینها از خصوصیّات روح است و مثال‌ها هم برایش خیلی زیاد است و حکایاتی هم برای این مسئله خیلی نقل می‌کنند.

 و یا اینکه رسول خدا غذا نمی‌خورْد و نمی‌خوابید و این مسئله برای افراد تعجّب شد! بعضی از زن‌های پیغمبر سؤال کردند: «چرا شما غذا نمی‌خورید؟! همه‌اش روزه می‌گیرید و این روزه را به روزۀ بعد متّصل می‌کنید؟!» حضرت فرمودند:

أبِیتُ عِندَ رَبّی یُطعِمُنِی و یَسقِینِی؛¹ «من شب را به روز می‌آورم در پیش پروردگار خودم، او به من غذا می‌دهد و مرا سیراب می‌کند!»

 «بَاتَ، یَبیتُ»؛ یعنی شب را به روز آورد.

 بله، ما هم شبمان را به روز می‌آوریم، پیغمبر هم شبش را به روز می‌آورْد. ما با تماشای فیلم‌های سینمایی و فوتبال که چند ساعت بنشینیم پای فوتبال که این توپ از این‌طرف برود آن‌طرف و از آن‌طرف برود این‌طرف! ما با توپ می‌رویم آن‌طرفِ میدان، دوباره که یکی می‌زند می‌آید این‌طرف، ما هم با آن می‌آییم. به‌جای اینکه توپ دنبال ما بیاید، ما دنبالش می‌رویم؛ دیگر واقعاً مقام ما خیلی بالا رفته و خیلی بالا گرفته است! هرجا آن می‌رود ما را با خودش می‌کِشد، تمام وجود ما یک‌مرتبه می‌آید این‌طرف؛ تخیّلات ما، تصوّرات ما، امیال ما، خواهش‌های ما و اُمنیه‌های ما: «آی آی