آموزه‌های معرفت ج 4

دارید می‌گویید که وصیّت جعل می‌کند؟! این حرف‌ها چیست؟!»¹ اصلاً اینها را از داخل محکمه بیرون کرد؛ چون امام رضا آدم مشهوری بود، آدم مخفی که نبود.

دستگاه خداوند بر خلاف دنیا پارتی‌بازی و خویشاوندی برنمی‌دارد!

 ما باید این را بدانیم که دَم و دستگاه خدا پارتی‌بازی ندارد! در همین خانواده و در همین اهل‌بیت، همه جورش هستند که بعد یکی نیاید بگوید: «نه آقا، از اوّلِ خلقت، این طایفه جدا بافته هستند؛ از اوّل اینها یک جورِ دیگر بودند، اینها نمی‌توانند برای ما اسوه باشند، اینها نمی‌توانند برای ما الگو باشند؛ خود امام، فرزند امام و همۀ اینها یک قِسم خاصّی و یک جورِ خاصّی بودند!» امّا نه، خدا می‌گوید: «بیا، بفرمایید: پسر امیرالمؤمنین، محمّد بن حنفیه می‌آید در مقابل امام ادّعای امامت می‌کند² ـ البتّه بعد توبه می‌کند ـ ولی از آن‌طرف محمّد پسر ابی‌بکر، می‌آید و به‌عنوان فرزند امیرالمؤمنین اسمش می‌شود محمّد بن علی، نه محمّد بن ابی‌بکر!» خودش گفت: «به من محمّد بن ابی‌بکر نگویید، به من بگویید: محمّد بن علی.» و امیرالمؤمنین او را به فرزندی پذیرفتند.³ این می‌شود این؛ آن می‌شود آن. خب کار خدا همین است دیگر!

 آقاجان، عالم خلقت رو دربایستی برنمی‌دارد، عالم خلقت پارتی‌بازی و ارتباط و خویشاوندی برنمی‌دارد! آنجا مثل اینجا نیست که همۀ ملاک‌ها براساس روابط باشد و چیزی که از آن خبری نیست ضوابط است! تا دیروز این‌طور بود، حالا سفارش فلان آقا همه چیز را برمی‌گرداند! چرا؟ معلوم است دیگر! تا امروز این‌طور است، فردا یک‌دفعه مشیّت الهی تعلّق می‌گیرد [مسئله به ‌نحو دیگری باشد]! بله، مشیّت الهی ـ إلَه به معنای فاعلِ ما یشاء و قادرِ ما یُرید ـ تعلّق می‌گیرد امروز مسئله به این‌نحو باشد و هیچ‌کس نمی‌تواند حرف بزند! [فقط باید بگویند]: «چشم، مخلصیم، هرچه می‌فرمایید سمعاً و طاعتاً!» و خلاصه مطلب بسیار است و إن‌شاءاللَه اگر مجالی بود، احتمال دارد