آموزه‌های معرفت ج 4

عاشورا خواندن و ثوابش را هم به حضرت نرجس خاتون إهدا کردند که در همان سامرّا در کنارشان بود.¹

 ایشان نقل می‌کرد:

از وقتی که شروع کردند به این زیارت عاشورا خواندن، یک نفر از شیعه نمُرد؛ درحالی‌که هر روز ده‌ها جنازه از سنّی‌ها به قبرستان می‌رفت و اینها از خجالتشان شب‌ها مرده را می‌بردند! یعنی اگر کسی در روز می‌مُرد، نگه می‌داشتند و در شب کولشان می‌کردند می‌بردند در قبرستان دفن می‌کردند.²

 [با خودشان می‌گفتند: «چرا از] شیعه کسی نمی‌میرد؟! آخر اینها چه خوردند که نمردند؟! مدام ما داریم می‌میریم!» خب تو هم بیا شیعه شو ای بیچاره! اینکه دیگر چشم‌بندی نیست!

 حالا نه‌اینکه این میکروب وارد بدن شیعه نشده است، شاید هم شده، ولی مأموریّت ندارد؛ وارد می‌شود ولی مأمور نیست، از آن‌طرف هم از بین می‌رود؛ امّا وارد بدن او که می‌شود، شروع می‌کند بیل و کلنگ را برداشتن و افتادن به جان آن بیچارۀ بدبخت! [به آن میکروب می‌گویند]: «این را بردار» و یک‌دفعه شب می‌بینی که آن شخص رفت هوا! پس تکلیفی که برای هر چیزی قرار دارد از آنجا می‌آید.

 بنابراین این صحّت و این مطلبی را که ما از خدا می‌خواهیم، در چه محدوده‌ای باید قرار بگیرد؟ و چه نحوه از خدا صحّت و سلامتی را بخواهیم؟ چه نحوه از خدا