آموزه‌های معرفت ج 4

أعوذُ بِاللَه مِن الشّیطانِ الرّجیم

بِسمِ اللَه الرّحمٰن الرّحیم

و صلّی اللَه علَی سیّدنا و نبیّنا محمّدٍ و آلِه الطّاهرینَ

و اللّعنةُ علَی أعدائِهِم أجمَعینَ‌

و أعلَمُ أنّکَ لِلرَّاجِین¹ بِمَوضِعِ إجَابَةٍ و لِلمَلهوفِینَ بِمَرصَدِ إغَاثَةٍ.²

«خدایا، من می‌دانم کسانی که امید به تو دارند، مأیوس برنمی‌گردند و رجاء آنها جامۀ عمل می‌پوشد، و برای کسانی که یأس آنها را گرفته و شکست بر وجود آنها عارض شده است، تو بهترین پناه و إغاثه‌کننده هستی.»

رجاء غیر حکیمانه در امور دنیوی

 در شب‌های گذشته عرض شد رجاء و امید نسبت به حوائج صوَر مختلفی دارد. رجاء نسبت به امور دنیا، و مقصود از امور دنیا صرفاً جمع اموال و تمتّع از مظاهر عالم ظاهر نیست، بلکه مقصود هر خواست و هر امیدی است که بر خلاف رضای پروردگار و بر خلاف سنّت سنیّۀ او بخواهد جامۀ عمل بپوشد؛ مثلاً انسان از خدا بخواهد یک شخص را از بین ببرد، انسان از خدا بخواهد گرفتاری و مرض را برای شخصی بیاورد، انسان از خدا بخواهد یک شخص را موفّق نکند، انسان از خدا