آموزه‌های معرفت ج 4

می‌رود در آن دنیا می‌بیند: «عجب، بابا ما کجا بودیم؟!» می‌گویند: بچّه وقتی در شکم مادر است نمی‌خواهد بیرون بیاید؛ می‌گوید: «عجب جای خوبی داریم! گرم و نرم و غذایمان هم که می‌رسد و کوپنی هم که نیست!» خلاصه دائم‌الفیض است دیگر و خون مادر به بچّه می‌رسد.

 بچّه هم نسبت به آن محیط عادت می‌کند، چون بیچاره چشم ندارد و چیزی را ندیده و چشمش در تاریکیِ محض بوده است: ﴿فِي ظُلُمٰتٖ ثَلٰثٖ﴾؛¹ لذا نمی‌خواهد بیاید و سرِ نُه ماه که می‌شود هرچه به او می‌گویند: «آقا، بیا بیرون! ببین اینجا چه خبر است؛ آسمان، زمین، رفیق، قوم و خویش!» می‌گوید: «نه، همین‌جا خوب است!» این ملائکه وقتی می‌بینند نشد و خلاصه هرچه به او می‌گویند نمی‌آید، گوشش را می‌گیرند و یکی می‌زنند و به او می‌گویند: «برو بیرون!» در روایت داریم: آن گریه‌ای که بچّه بعد از بیرون آمدن می‌کند به‌خاطر آن کتکی است که قبلاً در آنجا خورده و حالا آمده است!²