آموزه‌های معرفت ج 4

هستید، الآن هردویتان در آن دنیا هستید، ولی چه فایده؟ حالا چه کسی بُرد؟ آن کسی که نشست و حرف نزد. آن‌وقت دیگر خیلی عالی است، خیلی جاذب است، خیلی عالی است!

 من چندی پیش مسافرتی بودم و در یک جا بودم که خصوصیّاتش را شرح نمی‌دهم. آمدند گفتند: «فلان کس می‌گوید: اگر فلان کس خودش بیاید ما قبولش می‌کنیم، امّا نه‌اینکه هر کسی را با خودش بیاورد!» گفتم: «بگویید: فاتحۀ فلان کس خوانده شد، جنازه‌اش را هم برداشتند دفن کردند، تمام شد!» چه شد؟ کو آن حرف‌ها؟ کو آن مسائل؟ چه شد؟!

 این برای چیست؟ حالا ما مانده‌ایم و این‌همه مطالبی که گذشته است. گفت: «زمستان یک روز بالأخره تمام می‌شود و بسر می‌آید.» ما مانده‌ایم و این‌همه مسائل! آن‌وقت است که هر کسی بعد از گذشت این مراتب و مراحل باید حَصادِ آن زراعتی را که کاشته برگیرد و محصولش و آنچه را که بالا آمده و رشد کرده باید بِدرَوَد.

سیرۀ امیرالمؤمنین علیه السّلام در عمل به تکلیف

 امیرالمؤمنین علیه السّلام بعد از رسول خدا می‌توانست به دو ساعت مطلب را به نفع خودش تمام کند؛ [فقط] به دو ساعت! می‌آمد دَم مسجد مدینه می‌ایستاد و این شمشیرش را هم درمی‌آورد. تصوّر کنید آن علی شمشیرش را دربیاورد بگذارد زمین و بگوید: «هر کسی می‌تواند بیاید داخل این مسجد و برود بالای آن منبر بنشیند.» آن‌وقت چه کسی می‌آمد؟ می‌توانست یا نمی‌توانست؟ نه‌تنها این کار را نکرد، بلکه در خانه نشست و زنش، دختر پیغمبر آمد دَم در و می‌دانست که چه خواهد شد! و کسانی که از جنگ اُحد فرار کردند و سه روز رفتند پشت کوه‌های مدینه قایم شدند،¹ آنها آمدند زنش را جلوی چشمش تکّه‌تکّه کردند و صدایش در نیامد!² به‌خاطر چه؟