آموزه‌های معرفت ج 4

او داشت خفه می‌شد وقتی که داشتند تشهّد می‌خواندند؛¹ همان علی که وقتی عمر آمد گفت: «باید این قبرها شکافته بشود تا من نماز بخوانم»، دم بقیع ایستاد، شمشیر را درآورد و گفت: «هر که می‌تواند این قبر را بشکافد!»² حالا چه شد و چرا این شمشیر آن روز اوّل درنیامد؟! چرا؟! آنجا تکلیف به سکوت داشت. اگر آنجا شمشیر درمی‌آمد، علی دیگر علی نبود؛ این امیرالمؤمنین دیگر امیرالمؤمنین نبود! آنجا باید شمشیر را در غلاف کند، ولی دَم قبر حضرت زهرا که البتّه قبر ساختگی بود، آنجا باید شمشیر را دربیاورد. لیلة الهِرّیر³ در قبال معاویه باید شمشیر را دربیاورد که تا صبح پانصد نفر را بیندازد؛⁴ امّا بیایند جلویش سبّ کنند و چه کنند، سرش را بیندازد پایین و حرف نزند! آنجا باید آن کار را انجام بدهد، اینجا باید این کار را بکند. این چه می‌شود؟ این آن‌وقت می‌شود علی، این می‌شود امیرالمؤمنین. و هر کسی به‌اندازۀ سعۀ خودش!

 آن امیرالمؤمنینی که به مقام اسم اعظم رسیده و در روز قیامت شفاعت کبری را دارد و ساقی کوثر است و قَسیمُ الجَنّة و النّار⁵ است، باید زندگی‌اش این‌طور باشد. حالا کدام یک از ما حاضریم؟ چه کسی حاضر است؟ بیخود که کسی را قَسیمُ الجَنّة و النّار نمی‌کنند؛ کار خدا عبث که نیست! آن امام حسینی باید باشد که آن بساط پیدا بشود تا مقام شفاعت کبری پیدا کند و خلاصه هر کسی در این زمینه نمی‌تواند.

 إن‌شاءاللَه امیدواریم که خداوند توفیق بدهد و چشم ما را به این معارف روشن و توفیق اهتداء به هدایت اولیای خودش را برای ما نصیب کند.

اللَهمّ صلّ علیٰ محمّدٍ و آلِ‌محمّدٍ