آموزه‌های معرفت ج 4

بی‌فایده بودنِ رجاء و امید بدون التزام به لوازم آن

 در قرآن راجع به مسئلۀ رجاء، آیات بسیار زیادی داریم:

 ﴿مَن كَانَ يَرۡجُواْ لِقَآءَ ٱللَهِ فَإِنَّ أَجَلَ ٱللَهِ لَأٓتٖ﴾،¹ ﴿فَمَن كَانَ يَرۡجُواْ لِقَآءَ رَبِّهِۦ فَلۡيَعۡمَلۡ عَمَلٗا صٰلِحٗا وَلَا يُشۡرِكۡ بِعِبَادَةِ رَبِّهِۦٓ أَحَدَۢا﴾؛² کسی که امید دارد و می‌خواهد، [باید اهتمام داشته باشد]!

 می‌خواستم این مسئله را بگویم ولی گفتم چون شاید بعضی از رفقا تطبیق بدهند، نگفتم؛ ولی حالا به قِسمی بیان می‌کنیم که این تطبیق قدری بعید باشد:

 عرض کردم که مرحوم آقا خیلی اهتمام داشتند. من یادم است شب‌های سه‌شنبه ایشان از آن منزل احمدیّه با چه وضعیّتی به مسجد قائم می‌آمدند و بعد از نماز، قرائت قرآن بود که دوره می‌نشستند، رحل می‌گذاشتند و خود ایشان هم إعراب و تجوید را تصحیح می‌کرد و بعد هم نیم ساعت تا سه ربع تفسیر و مسائل اخلاقی بود؛ شرح احادیث قدسی جلد هفده بحار بود که ایشان احادیث «یا أحمد»³ و «یا عیسیٰ»⁴ را شرح می‌کردند و متأسّفانه دیگر از آنها نواری یا نوشته‌ای نیست!⁵

 آن‌وقت ایشان که با این وضع و با این کیفیّت می‌آمدند و این مطالب را می‌گفتند، ما می‌دیدیم که بعضی‌ها وسط حرف ایشان می‌رسیدند؛ آقا می‌فرمودند: