آموزه‌های معرفت ج 4

می‌گفتی: بله، و سرت را می‌انداختی پایین! یادت می‌آید؟ اگر صد سال دیگر هم این‌طور باشی، قدم از قدم برنمی‌داری! تو امید داری؟ کسی که امید دارد این است؟ بلند بشود بیاید به ستون تکیه بدهد و جلوی آقا خُرخُر کند؟!» ما همۀ‌مان دروغ می‌گوییم؛ مسئله این نیست!

بیان قرآن کریم در تلازم رجاء با عمل صالح و عدم شرک در اعمال

 آیۀ ﴿مَن كَانَ يَرۡجُواْ لِقَآءَ رَبِّهِۦ﴾ بعدش چه می‌گوید؟ ﴿فَـ...﴾. اهل ادب، این فاءِ چیست؟ فاءِ تفریع و نتیجه. ﴿فَلۡيَعۡمَلۡ﴾؛ «باید عمل کند.» می‌گوید: «بنده امیدوارم. ما سالکیم و امیدواریم که برسیم؛ حالا تا ببینیم کِی می‌رسیم!» خب قربانت بروم؛ این که نشد! ﴿مَن كَانَ يَرۡجُواْ﴾؛ امید دارد. آن کسی که مرض دارد، امید به رفتن پیش پزشک دارد؛ چه‌کار می‌کند؟ همان صبح که از خواب بلند شد، قبل از اینکه برود نان بخرد، درب خانه را باز کرده و بیرون آمده است.

 اینکه خدمتتان عرض می‌کنم چون من افرادی را به این کیفیّت دیده‌ام که دارم می‌گویم. آن امیدی که ﴿فَلۡيَعۡمَلۡ عَمَلٗا صٰلِحٗا﴾ است، من آن امید را دیده‌ام. ما این‌طور نبودیم؛ لذا می‌گوییم، ولی شوخی می‌کنیم! چرا دروغ بگوییم، همین هستیم دیگر! إن‌شاءاللَه امیدواریم و این امید را داریم که خود خدا بیایید امیدمان را درست کند.

 ﴿فَلۡيَعۡمَلۡ عَمَلٗا صٰلِحٗا﴾؛ باید عمل صالح انجام بدهد، و إلّا لا یَرجوا لِقاءَ رَبّه؛ امید ندارد. [بیان شد که] آیات زیادی راجع به این مسئله داریم.¹

 ﴿فَمَن كَانَ يَرۡجُواْ لِقَآءَ رَبِّهِۦ فَلۡيَعۡمَلۡ عَمَلٗا صٰلِحٗا وَلَا يُشۡرِكۡ بِعِبَادَةِ رَبِّهِۦٓ أَحَدَۢا﴾؛ شرک نورزد! تو که داری می‌گویی: «مشتری آمد و نگذاشت بیایم»، شرک ورزیده‌ای، شریک انتخاب کرده‌ای! مشتری آمد، غلط کرد که آمد؛ کرکره را پایین بکِش و بگو: «آقا، تمام شد» و بعد بلند شو بیا. اگر همان موقعی که مشتری آمده بود، شخصی می‌آمد و می‌گفت: «آقا، زنت دَم در خانه کارَت دارد؛ می‌خواهد بچّه‌ات را به دکتر