آموزه‌های معرفت ج 4

أعوذُ بِاللَه مِن الشّیطانِ الرّجیم

بِسمِ اللَه الرّحمٰن الرّحیم

و صلّی اللَه علَی سیّدنا و نبیّنا أبی‌القاسمِ محمّدٍ

و علَی آلِه الطّیّبینَ الطّاهرینَ

و اللّعنةُ علَی أعدائِهِم أجمَعینَ‌

اجابت پروردگار به میزان رجاء انسان

[وَ أعلَمُ أنّک لِلرّاجی بِمَوضِعِ إجابَةٍ؛ «به‌درستی‌که من می‌دانم که تو برای افرادی که به تو امید دارند در] جایگاه اجابت قرار داری و امید آنها را نا امید نمی‌کنی.»

 عرض شد که طبق قاعده و مقتضای قانون، می‌گویند: «به هر مقدار که پول بدهی به همان مقدار آش می‌گیری!» پس باید ببینیم که رجاء ما نسبت به مسائل و معارف و مدارج کمال، در چه حدّی است؟ به همان مقدار که رجاء وجود دارد، به همان مقدار اجابت وجود دارد. بعضی‌ها رجاء و امیدشان فقط رسیدن به مطلوب و حذف همۀ زوائد و حواشی است؛ بعضی‌ها رجائشان رسیدن به نعمات محبوب و به آثار وجودی محبوب است؛ بعضی‌ها رجائشان به آثار بسیطه و متنازلۀ محبوب است؛ و همین‌طور رجاء نسبت به امور دنیوی مراتبی دارد که برای هر فرد، آن مرتبۀ خاصّ به خودش را دارد.

حکایتی در بیان مراتب محبّت مُحب نسبت به محبوب

 یک حکایتی است که الآن به ذهنم آمد. می‌گوید: یک مرد جوانی بود که خیلی ادّعای محبّت به محبوبه و معشوقۀ خودش را می‌کرد؛ خیلی زیاد! اشعاری هم می‌خواند: