آموزه‌های معرفت ج 4

تُؤَدُّواْ ٱلۡأَمٰنٰتِ إِلَىٰٓ أَهۡلِهَا﴾.¹ این قدرت را من به تو دادم، خودت هم داری بالای منبر می‌گویی، یک عمری هم روی منبر سر مردم را با این حرف‌ها کلاه گذاشتی، خیلی خوب، حالا نوبت خودت شده، می‌گوییم: آقا، این قدرتی که الآن داری و [مس را] طلا می‌کنی، این قدرت را به اهلش بده، به خدا بده!» می‌گوید: «خب به‌جایش چه؟» خدا می‌فرماید: «به‌جایش هیچ چیز! به‌جایش همین: یک بندۀ خدا بشو!» می‌گوید: «نه نمی‌شود، باید چیزی جایش بیاید!»

 اینکه «باید چیزی جایش بیاید» إن‌شاءاللَه بماند برای شب بعد که انسان چه نیّتی باید داشته باشد و در ارتباط با خدا چگونه باید باشد. به شما بگویم: خدا از معامله خوشش نمی‌آید، خدا از بده بستان خوشش نمی‌آید!

 ظاهراً دیگر وقت هم گذشته و خیال می‌کنم رفقا خسته شده‌اند. چه کنیم که حرف‌هایی که فرموده‌اند، همه شیرین است و حلاوت دارد و مطابق با فطرت است، ولی:

علّت خسران انسان چیست؟

 واقعاً ما هر گوشۀ قضیّه را و هرجای زاویۀ مسئله را می‌گیریم، می‌بینیم که نهایت قضیّه این است که انسان یا باید به آن حقیقت مسئله و حقیقت توحید که عبودیّت صِرف و حذف همۀ شوائب و جوانب و آثار وجودی و کثراتی است برسد، یا اینکه قضیّه را باخته و دچار خسران شده است!

﴿قُلۡ هَلۡ نُنَبِّئُكُم بِٱلۡأَخۡسَرِينَ أَعۡمٰلًا * ٱلَّذِينَ ضَلَّ سَعۡيُهُمۡ فِي ٱلۡحَيَوٰةِ ٱلدُّنۡيَا وَهُمۡ يَحۡسَبُونَ أَنَّهُمۡ يُحۡسِنُونَ صُنۡعًا﴾.³