Name: رسالۀ غناء و موسیقی-بررسی فقهی حرمت غنای لهوی و موسیقی PDF - آیت الله سید محمد محسن طهرانی
Availability: InStock
Author: آیتاللَه سید محمدمحسن حسینی طهرانی

رسالۀ غناء و موسیقی

38

گرفته‌اند (البتّه در لغت به معنای استغناء هم داریم: «تغنّیٰ عن الشیءِ أی استَغنیٰ عن الشیء»¹) و منظور از روایتِ «لَیسَ مِنّا مَن لَم یَتَغَنَّ بِالقرآن» را گفته‌اند: «لیس منّا مَن لم یَستَغنِ بالقُرآن عن غیره» که مثلاً این معنا را لحاظ کرده‌اند که القرآنُ کتابٌ کافٍ لِکلِّ شَیءٍ و کتابٌ یَکفی کُلَّ شَیءٍ، فهوَ تامٌّ و تمامٌ؛ یعنی شخص با مراجعۀ به قرآن لا یَحتاجُ إلی کتابٍ غیرِه.²
البته همان‌طور که بیان شد،³ غناء مأخوذ از استغناء است و خود استغناء هم از غنیٰ گرفته می‌شود. غنیٰ به معنای عدم الاحتیاج إلَی الشیء است و کسی که «تحسین در صوت» می‌کند کأنّهُ صوتش لا یحتاجُ إلَی الشیء است، یعنی صوتٌ تامٌّ و صوتٌ تمامٌ و صوتٌ کاملٌ فی الحُسن. از این نظر این صوت را غناء می‌گویند، یعنی صدای کسی که «تحسین در صوت» داشته باشد کامل است.
به همین دلیل، مرأةٌ غانیة أی مرأةٌ مستغنیةٌ عن التّجمیل، یعنی اگر زنی خودش قشنگ باشد مستغنی از تجمیل است. گفته‌اند: «حُسن خداداده را حاجت مشّاطه نیست!» برخی زن‌ها که خود را زینت می‌کنند به‌خاطر این است که خود را قالب کنند! وإلاّ اگر قرار بر این باشد که خودشان جمیل باشند دیگر نیازی به تجمیل ندارند! لذا به زنی که مستغنی از تجمیل است و احتیاجی به تجمیل ندارد، غانیة می‌گویند.
از این نظر هم صوتی که کمال حسن در آن رعایت شود غناء می‌گویند. پس از این نظر است که تغنّی را به معنای استغناء گرفته‌اند، [نه آن تفسیری که برخی در روایت گفته‌اند].
بله، اگر پیغمبر در روایت مذکور فقط همین یک عبارت را می‌فرمودند، جای
1. لسان العرب، ج ١٥، ص ١٣٦؛ النهایة فی غریب الحدیث و الأثر، ج ٣، ص ٣٩١.
2. رجوع شود به الفوائد الطوسیة، ص ٩٦؛ الدّرر النّجفیة، ج ٢، ص ٢١؛ غنا ـ موسیقی، ج ١، رسالة فی حلّ حدیث ورد فی الصوت الحسن، ص ٦٥٣ و ٦٥٤؛ أحکام المتاجر المحرّمة، ص ١٢٩؛ رسالة فی الغناء، همدانی، ص ٢٤؛ جامع المدارک، ج ٦، ص ١١٢.
3. رجوع شود به ص ٢٦.