Name: رسالۀ غناء و موسیقی-بررسی فقهی حرمت غنای لهوی و موسیقی PDF - آیت الله سید محمد محسن طهرانی
Availability: InStock
Author: آیتاللَه سید محمدمحسن حسینی طهرانی

رسالۀ غناء و موسیقی

47

می‌خواهد بفرماید که هر امامی می‌تواند این کار را بکند،¹ ولی بحث این است که حضرت علیّ بن الحسین اصلاً از اوّل در میان ائمه خوش‌صدا بود! راجع به امام حسن علیه السّلام هم داریم که این‌طور بودند.²
1. ← «جَعفرُ بنُ محمّد علیه السلام: ”إنّ رَسولَ اللَهِ صلّی اللَهُ علیه و آله و سلّم کانَ مِن أحسَنِ النّاسِ صَوتًا بِالقُرآنِ فَإذا قامَ [مِن] اللّیلِ یُصَلّی، جاءَ أبوجَهلٍ و المُشرکونَ یَستَمِعونَ قِراءَتَهُ فَإذا قالَ ﴿بِسۡمِ ٱللَهِ ٱلرَّحۡمٰنِ ٱلرَّحِيمِ﴾ وَضَعوا أصابِعَهُم فی آذانِهِم و هَرَبوا! فَإذا فَرَغَ مِن ذٰلِکَ جاءوا فَاستَمَعوا.“» ترجمه:
  «امام صادق علیه السلام: ”همانا رسول خدا صلّی اللَه علیه و آله و سلّم از خوش‌صداترین مردم در قرائت قرآن بود. هنگامی که شبانه نماز می‌خواند، ابوجهل و دیگر مشرکین می‌آمدند و قرائت آن حضرت را گوش می‌دادند. و هنگامی که ﴿بِسۡمِ ٱللَهِ ٱلرَّحۡمٰنِ ٱلرَّحِيمِ﴾ می‌خواند انگشت در گوش می‌کردند و فرار می‌نمودند! وقتی قرائت بسمله تمام می‌شد دوباره می‌آمدند و گوش می‌دادند.“» (محقق)
  کشف الغمّة، ج ٢، ص ١٤٥: «مِنها أنّ جَماعَةً استَأذَنوا عَلیٰ أبی‌جَعفَرٍ، قالوا: فَلمّا صِرنا فی الدِّهلیزِ سَمِعنا إذًا قِراءَةً سُریانیَّةً بِصَوتٍ حَسَنٍ یَقرَأُ و یَبکی حَتّی أبکیٰ بَعضَنا، و ما نَفهَمُ مِمّا یَقولُ شَیئًا، فَظَنَنّا أنّ عندَه بَعضَ أهلِ الکِتابِ استَقرَأَه، فَلَمّا انقَطَعَ الصَّوتُ دَخَلنا عَلَیهِ فَلَم نَرَ عندَه أحَدًا، فَقُلنا لَه قَد سَمِعنا قِراءَةً سُریانیَّةً بِصَوتٍ حَزینٍ! قالَ: ”ذَکَرتُ مُناجاةَ إِلیا النَّبیَّ فَأبکَتنی.“» ترجمه: «گروهی از امام باقر علیه السلام اجازۀ ورود گرفتند. گویند: وقتی وارد دهلیز شدیم ناگهان صدای زیبایی به زبان سُریانی شنیدیم که می‌خواند و می‌گریست به‌طوری‌که برخی از ما را به گریه واداشت، ولی از آنچه قرائت کرد چیزی نفهمیدیم. گمان کردیم که برخی از اهل‌کتاب نزد ایشان هستند و حضرت از آنها خواسته است که بخوانند. وقتی که صوت قطع شد بر حضرت داخل شدیم، ولی هیچ‌کس را نزد حضرت ندیدیم. به حضرت عرض کردیم: ما قرائتی سُریانی با صوتی حزین شنیدیم، مسئله چیست؟ حضرت فرمود: ”مناجات ایلیای نبی را یاد کرده و می‌خواندم، که آن مناجات مرا به گریه آورد.“» (محقق)
  مناقب آل أبی‌طالب، ج ٤، ص ٣١٨: «و کانَ (موسی بن جعفر) علیهما السلام أحسَنَ النّاسِ صَوتًا بِالقُرآنِ، فَکانَ إذا قَرَأَ یَحزَنُ و بَکَی السّامِعونَ لِتِلاوَتِه، و کانَ یَبکی مِن خَشیَةِ اللَهِ حَتّیٰ تَخضَلّ لِحیَتُه بِالدُّموعِ.» ترجمه: «امام موسی بن جعفر علیهما السلام خوش‌صداترین مردم در قرائت قرآن بود! وقتی قرائت می‌کرد با حزن می‌خواند و شنوندگان از تلاوت آن حضرت گریه می‌کردند. حضرت از خشیت الهی گریه می‌کردند به‌طوری‌که محاسن آن حضرت از اشک‌هایشان خیس می‌شد.» (محقق)
2. رجوع شود به غنا ـ موسیقی، ج ٢، ص ١٥٦٦، رسالۀ الموسیقیات و نقدها، محمدعلی سنقری حائری (متوفی ١٣٧٨ ه‍.ق).