ارتداد در اسلام

محمدِ بنِ مسلمٍ، عن أبی‌جعفرٍ علیه السّلام فی حدیثٍ قال: «و من جحَد نبیًّا مرسلًا نبوّتَه و کذّبَه، فدمُه مباحٌ.» قال: فقلت: «أ رأیت من جحد الإمامَ منکم ما حالُه؟» فقال: «مَن جحدَ إمامًا مِن اللَه و برِئ منه و مِن دینه، فهو کافرٌ مرتدٌّ عن الإسلامِ. لأنّ الإمامَ مِن اللَهِ و دینه مِن دینِ اللَه و مَن برِئ مِن دینِ اللَه فهو کافرٌ و دمُه مبَاحٌ فی تلک الحالِ إلّا أن یرجعَ و یتوبَ إلی اللَه مما قال.» و قال: «و مَن فَتَک بمؤمنٍ یریدُ نفسَه و مالَه، فدمُه مباحٌ للمؤمنِ فی تلک الحالِ.»¹

این یک روایتی است بسیار شریف که بسیاری از مطالب را می‌توان از آن استفاده نمود.

اولاً: همان‌طور که می‌بینیم حضرت در اینجا لفظ «جحود» را استعمال کرده‌اند؛ بنابراین باید امر برای خود فرد واضح بوده، در مقام عناد باشد.²و³