ارتداد در اسلام

نصرانیٌّ أو مُسلمَین، قال: «لا یُترَک؛ ولکن یُضرَبُ علی الإسلام.»¹

در این روایت حضرت راجع‌به صبی‌ای که اختیار نصرانیت می‌کند، می‌فرمایند: «لا یُترَک، ولکن یُضرَب علی الإسلام؛ رها نمی‌گردد، بلکه باید زده شود بر اسلام». معنای این جمله آن نیست که حد بر او جاری شود؛ زیرا صبی حد ندارد. معنایش آن است که نباید به‌اصطلاح «سَرِخود» کاری انجام دهد و باید تنبیه شود.

فرض کنید یک بچۀ ده ـ دوازده سالۀ ممیّز چطور وقتی که می‌خواهد یک کار خلاف انجام بدهد (مثلاً اگر مریض باشد و بخواهد یک طعام نامناسبی بخورد) پدر و مادر او را تنبیه می‌کنند، اینجا نیز حکم تنبیه را دارد.

بنابراین، روایات این باب دلالت می‌کنند که اگر صبی قبل از بلوغْ اسلام را طرد و ملل دیگر را انتخاب کند، باید تنبیه شود.

روایات باب سوم وسائل‌الشیعه: «بابُ أنّ المرتدَّ عن ملّةٍ یُستَتابُ ثلاثةَ أیّامٍ»‌

باب سوم روایات، حکم مرتد ملی را بیان می‌فرماید:²

روایت اول:

محمدُ بنُ یعقوبَ، عن محمدِ بنِ یحییٰ، عن العَمرَکیِّ، عن علیِّ بنِ جعفرٍ، عن أخیه علیه السّلام فی حدیثٍ قال: قلتُ: فنصرانیٌّ أسلَمَ ثمّ ارتَدَّ، قال: «یُستَتابُ فَإن رَجَعَ و إلّا قُتِلَ.»³