رساله طهارت انسان
بررسی فنی و فقهی طهارت ذاتی مطلق انسان
کتاب «رساله طهارت انسان» اثر نفیس حضرت آیة الله حاج سید محمد محسن حسینی طهرانی قدس سره می‌باشد. در این کتاب با ذکر دلیل و بیان شواهد به اثبات رسیده که همه انسان ها اعم از مسلمان و کافر و اهل کتاب، طهارت ذاتیه دارند. نجاست مذکور در متون دینی مربوط به نجاست و کدورت باطنی است نه نجاست ظاهری. و آنچه در آیه کریمۀ { انما المشرکون نجس} ذکر شده صرفاً به جهت مسائل سیاسی و قذارت‌های روحی و معنوی است و برای این مدعیٰ شواهدی کثیر، برخاسته از قرآن و روایات و تاریخ و سیره ائمه اطهار علیهم السلام، ذکر شده است. • اهم قرائن و شواهدی که بدان استناد شده: کثرت استعمال لفظ نجس در معنای نجاست باطنی در متون دینی، عدم ممانعت از ورود مشرکین به مسجد الحرام و مناظرۀ اهل بیت علیهم‌السلام با ملحدین در این مکان مقدس، جواز هم‌غذا شدن با مشرکین، جواز اطعام مشرکین به مسلمین، جواز برده‌گرفتن از کفار و مشرکین و اهل کتاب، جواز دایه گرفتن اهل کتاب و مشرکین برای بچه‌‌شیر‌خوار؛ و سایر شواهد و قرائن. • مضاف بر این، مؤلف محترم به نقد و بررسی آراء و انظار علماء و فقهاء نیز پرداخته و مواضع خبط و خطای آنها را نیز متذکر شده‌اند.
رساله طهارت انسان
102عن أبی‌جعفرٍ علیه السّلام قال: «لَبَنُ الیهودیّةِ و النّصرانیّةِ و المجوسیّةِ أحَبُّ إلیَّ من وَلدِ الزِّنا.»1
٣. و عن محمّد بنِ یحییٰ، عن أحمدَ بنِ محمّدٍ، عن علیِّ بنِ الحکَمِ، عن عبداللَه بنِ یحییٰ الکاهلیِّ، عن عبداللَه بنِ هلالٍ، عن أبی‌عبداللَه علیه السّلام، قال: «سألتُه عن مُظاءَرةِ المجوسیِّ، قال: ”لا؛ و لکن أهلِ الکتابِ.“»2
چهارم، روایتی است که در آن حتّی رَضع مشرکه نیز جایز شمرده شده است:
٤. و عن حُمَیدِ بنِ زیادٍ، عن الحسن بنِ محمّدِ بنِ سُماعةَ، عن غیر واحدٍ، عن أبانَ بنِ عثمانَ، عن عبدالرّحمن بنِ أبی‌عبداللَه قال: «سألتُ أباعبداللَه علیه السّلام: هل یصلُح للرَّجلِ أن تُرضِعَ له الیهودیّةُ و النّصرانیّةُ و المشرکة؟ قال: ”لا بَأسَ!“ و قال: ”امنَعوهم من شُربِ الخَمرِ.“»3
٥. أحمدُ بنُ علیِّ بنِ العبّاسِ النَّجاشیُّ... عن الفضیل بنِ یسارٍ قال: «قال لی جعفرُ بنُ محمّدٍ علیهما السّلام: ”رِضاعُ الیهودیّةِ و النّصرانیّةِ خیرٌ من رِضاع النّاصبیّةِ.“»4
- وسائل الشّیعة، ج ٢١، ص ٤٦٤. ترجمه:
«محمّد بن مسلم از امام باقر علیه السّلام روایت می‌کند که فرمود: ”شیر زن یهودی و نصرانی و مجوسی در نزد من از شیر ولد‌الزّنا محبوب‌تراست.“» (محقّق) - وسائل الشّیعة، ج ٢١، ص ٤٦٤. ترجمه:
«عبدالله بن هلال می‌گوید: از امام صادق علیه السّلام در مورد به‌دایگی گرفتن مجوسی سؤال کردم، فرمود: ”خیر، ولکن اهل‌کتاب اشکال ندارد.“» (محقّق) - وسائل الشّیعة، ج ٢١، ص ٤٦٥. ترجمه:
«عبدالرّحمن بن أبی‌عبدالله می‌گوید: از امام صادق علیه السّلام پرسیدم آیا برای مرد جایز است که زن یهودی و نصرانی و مشرک برای او شیر بدهد؟ فرمود: ”اشکالی ندارد.“ و فرمود: ”آنان را از شرب خمر منع کنید.“» (محقّق) - وسائل الشّیعة، ج ٢١، ص ٤٦٦. ترجمه:
«فضیل بن یسار گوید: جعفر بن محمّد علیهما السّلام به من فرمود: ”شیر دادن زن یهودی و نصرانی بهتر از شیردادن زن ناصبی است.“» (محقّق)
- وسائل الشّیعة، ج ٢١، ص ٤٦٤. ترجمه: