اتصال با سرور قطع شد. در حال تلاش مجدد...

امکان برقراری اتصال وجود ندارد.

اتصال توسط سرور رد شد.

این فایل صوتی در حال پخش است
در حال بارگذاری...
00:00:00
تصویر

رساله طهارت انسان

بررسی فنی و فقهی طهارت ذاتی مطلق انسان

36٬962
فقه واصول

کتاب «رساله طهارت انسان» اثر نفیس حضرت آیة الله حاج سید محمد محسن حسینی طهرانی قدس سره می‌باشد. در این کتاب با ذکر دلیل و بیان شواهد به اثبات رسیده که همه انسان ها اعم از مسلمان و کافر و اهل کتاب، طهارت ذاتیه دارند. نجاست مذکور در متون دینی مربوط به نجاست و کدورت باطنی است نه نجاست ظاهری. و آنچه در آیه کریمۀ { انما المشرکون نجس} ذکر شده صرفاً به جهت مسائل سیاسی و قذارت‌های روحی و معنوی است و برای این مدعیٰ شواهدی کثیر، برخاسته از قرآن و روایات و تاریخ و سیره ائمه اطهار علیهم السلام، ذکر شده است.  •  اهم قرائن و شواهدی که بدان استناد شده:   کثرت استعمال لفظ نجس در معنای نجاست باطنی در متون دینی، عدم ممانعت از ورود مشرکین به مسجد الحرام و مناظرۀ اهل بیت علیهم‌السلام با ملحدین در این مکان مقدس، جواز هم‌غذا شدن با مشرکین، جواز اطعام مشرکین به مسلمین، جواز برده‌گرفتن از کفار و مشرکین و اهل کتاب، جواز دایه گرفتن اهل کتاب و مشرکین برای بچه‌‌شیر‌خوار؛ و سایر شواهد و قرائن.  • مضاف بر این، مؤلف محترم به نقد و بررسی آراء و انظار علماء و فقهاء نیز پرداخته و مواضع خبط و خطای آنها را نیز متذکر شده‌اند.

سرای جاوید

رساله طهارت انسان

67
  • ـ إلیٰ آخِرِ الخبرِ.»1

  •  ٥. کذلک اخبار و روایاتی که حاکی از ورود اهل‌کتاب و مشرکین به مسجد رسول خدا در مدینه می‌باشد؛ چنانچه بعضی جواز دخول‌ آنان را به استناد آیۀ شریفۀ: ﴿وَإِنۡ أَحَدٞ مِّنَ ٱلۡمُشۡرِكِينَ ٱسۡتَجَارَكَ فَأَجِرۡهُ حَتَّىٰ يَسۡمَعَ كَلَٰمَ ٱللَهِ﴾،2 جایز می‌دانند، و عدم جواز دخول را به جهت غرض و داعیِ دنیوی می‌شمارند.

  •  و محصّل کلام آنکه: با توجّه به روایات مذکوره و قرائن و شواهدِ بر مسئله، به نظر می‌رسد علّت عدم رواج دخول مشرکین و اهل‌کتاب به مسجدالحرام صرفاً به جهت تعظیم و تفخیم و احترام آن مکان مقدّس بوده است، و إلاّ نفس دخول، مانع و رادعی نداشته است.

  •  و امّا مطلب پنجم اینکه: با توجّه به مطالب گذشته و عدم ظهور آیۀ شریفه در نجاست ظاهری و یا حدأقل شکّ در انعقاد ظهور، اصل بر طهارت آنها و عدم اجتناب از ملاقات با آنها می‌باشد؛ مگر اینکه دلیل خاص از سنّت، مؤیّد قذارت ظاهری گردد. بنابراین، حکم به اجتناب و عدم اقتراب مشرکین به مسجدالحرام، 

  •  

    1. الغیبة، نعمانی، ص ٩٩؛ بحار الأنوار، ج ١٠، ص ٢٢. ترجمه:
      «ابی‌ایّوب مؤدّب که مربّی بعضی از فرزندان امام صادق علیه السّلام بوده است از پدرش نقل می‌کند: هنگامی که رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم وفات نمود، مردی از فرزندان حضرت داوود علیٰ نبیّنا و آله و علیه السّلام وارد مدینه شد و کوچه‌ها را خالی یافت، پرسید: ”چه شده است؟“ ...
      گفتند: ”اندکی صبر کن.“ امیرالمؤمنین علیه السّلام از یکی از درهای مسجد وارد شده و نزدیک آمدند. مردم گفتند: ”به نزد این جوان برو.“ پس برخاست و به نزد حضرت آمد، وقتی به حضرت نزدیک شد عرض کرد: ”تو علیّ بن أبی‌طالب هستی؟!“ ...» (محقّق)
    2. سوره توبه (٩) آیه ٦. نور ملکوت قرآن، ج ١، ص ١٩٢:
      «و اگر یک نفر از مشرکین به تو پناه آورد، تو او را پناه بده تا گفتار خدا را بشنود! و سپس او را به مأمنش (محلّ امن و امان و سکون خاطر، و دوری از خاطرات نفسانیّه و شیطانیّه، و حرم خدا) برسان و واصل گردان! این به جهت آن است که ایشان جماعتی هستند که نمی‌دانند.»
/