رساله طهارت انسان

صرفاً بر اساس عدم امضا و رضایت شارع به اختلاط و رفت و آمد و حشر و نشر با آنها می‌باشد، و در این مسئله جای تردیدی وجود ندارد؛ چنانچه از مفاد ﴿وَإِنۡ خِفۡتُمۡ عَيۡلَةٗ فَسَوۡفَ يُغۡنِيكُمُ ٱللَهُ مِن فَضۡلِهِۦٓ﴾،¹ می‌توان این معنا را استنباط نمود. و اللَه العالم.

اقوال اهل سنّت در نجاست ظاهری و نجاست ذاتی مشرکان‌

 و امّا در اهل سنّت، بسیاری از آنها قائل به نجاست ظاهری مشرکین و غیر مشرکین، از این آیۀ شریفه هستند؛ و افرادی نیز قائل به‌ طهارت آنها می‌باشند.

 فخر رازی‌² و ابن‌‌رشد³ و ابن‌‌حزم‌ اندلسی‌⁴ از جمله قائلین به نجاست ذاتی مشرکان می‌باشند. و امّا از جمله قائلین به طهارت ذاتی مشرکان می‌توان به افراد زیر اشاره نمود:

 ١) عبدالرّحمن الجزیری در کتاب الفقه علی المذاهب الأربعة؛ وی در جلد ١، صفحۀ ٦ می‌گوید:

و الأشیاءُ الطّاهرةُ کثیرةٌ: منها الإنسانُ، سَواءٌ کان حَیًّا أو مَیِّتًا؛ کما قال تعالیٰ: ﴿وَلَقَدۡ كَرَّمۡنَا بَنِيٓ ءَادَمَ﴾.⁵ أمّا قولُه تعالیٰ: ﴿إِنَّمَا ٱلۡمُشۡرِكُونَ نَجَسٞ﴾، فالمرادُ بهِ النَّجاسةُ المعنویّةُ الّتی حَکَمَ بها الشّارعُ، و لیس المرادُ أنّ ذاتَ المشرکِ نَجِسةٌ کنَجاسةِ الخِنزیرِ.⁶