رساله طهارت انسان

استدلال به روایات باب، و اشکالات آنها

 دلیل دوّم: روایات وارده در باب و کیفیّت دلالت آنها می‌باشد.

 ناگفته نماند روایات وارده از معصومین علیهم السّلام، هم از جهت سند و هم از جهت دلالت در مراتب مختلف قرار دارند، به‌نحوی‌که طریق استفاده را مشکل و راه اجتهاد را دشوار نموده است؛ حتّی فقیهی همچون صاحب جواهر الکلام که حکم به نجاست مشرکین و اهل‌کتاب را در ابتدای بحث از زمرۀ بدیهیّات و ضروریّات مذهب می‌شمارد و بحث و نِقاش را در این موضوعْ تطویل بلاطائل می‌پندارد، در آخر بحث، روایات طهارت را از هر حیث مقدّم بر روایات نجاست می‌شمارد و صرفاً به جهت انعقاد اجماعْ آنها را طرح، و حکم به نجاست مشرکین و اهل‌کتاب می‌دهد.

 اینک ما به بررسی روایات پرداخته و جایگاه هر دسته را مشخّص، و نتیجه را به عون و قوّۀ الهی مبرهَن می‌نماییم.

روایاتی در نص یا ظهور بر طهارت اهل‌کتاب و غیره

 دستۀ اوّل: روایاتی است که نصّ بر طهارت و یا ظهور کافی در طهارت اهل‌کتاب و غیره دارد.

١. محمّدُ بنُ یعقوبَ، عن محمّدِ بنِ یحییٰ، عن أحمد بنِ محمّدٍ، عن علیّ بنِ الحَکَمِ، عن معاویةَ بنِ وَهَبٍ، عن زکریّا بنِ إبراهیمَ قال:

«کُنتُ نصرانِیًّا فَأسلَمتُ، فقُلتُ لِأبی‌عبداللَه علیه السّلام: إنّ أهلَ بَیتی علیٰ دینِ النّصرانیّةِ فَأکونُ معهم فی بیتٍ واحدٍ و آکُلُ مِن آنِیَتِهم؟ فقال لی علیه السّلام: ”أ یَأکُلونَ لَحمَ الخنزیرِ؟“ قُلتُ: لا. قال: ”لا بَأسَ.“»¹