رساله طهارت انسان

تعلَم أنّها نصرانیّةٌ، لا تَتوَضَّأُ و لا تَغتَسِلُ من جَنابةٍ؟! قال: ”لا بَأسَ؛ تَغسِلُ یدَیها.“»¹

کیفیّت دلالت روایات بر طهارت ذاتی اهل‌کتاب، با وجود نجاست عرضی آنها‌

 در این روایت تصریح بر طهارت اهل‌کتاب است؛ زیرا:

 اوّلاً: اگر مقصود از خدمت، صِرف اختلاط بدون تماس دست نصرانیّه با اشیاء منزل و سریان رطوبت باشد، دیگر کلام آن حضرت که می‌فرمایند: «اشکالی ندارد؛ او دستش را می‌شوید» معنا ندارد.

 و ثانیاً: اینکه راوی، سؤال از سریان نجاست را منحصر به عدم وضو و بقای بر جنابت قرار داده است، معلوم می‌شود که در ارتکاز اصحاب و مسلمین در آن زمان، طهارت اهل‌کتاب امری مسلّم و قطعی بوده است، و الاّ چه دلیلی دارد که با وجود نجاست ذاتی آنها، سؤال از نجاست عرضی که مشکوک‌الوجود است بشود؟

 و ثالثاً: اینکه امام علیه السّلام می‌فرماید: «او دستش را می‌شوید» بنابر فرض نجاست ذاتی اهل‌کتاب، امر را مشکل‌تر و أسوَءُ حالاً می‌نماید، و به عبارت دیگر، عذر بدتر از گناه خواهد بود؛ زیرا به مجرّد تماس با آب، نجاست به اشیاءِ مجاور سرایت نموده و تمام زندگی امام را فرا خواهد گرفت.

 لذا با توجّه به مطالب فوق، می‌توان حکم به طهارت اهل‌کتاب را از این روایت صحیحه، قطعی و مسلّم دانست.

١٠. محمّد بنُ الحسنِ، بإسنادِه عن سعدٍ، عن أحمدَ بنِ محمّدٍ، عن الحسن بنِ محبوبٍ، عن عبداللَه بن سِنانٍ قال: «سَألَ أبی ‌أباعبداللَه علیه السّلامُ و أنا حاضرٌ: إنّی أُعیرُ الذِّمِّیَّ ثَوبی، و أنا أعلَمُ أنّه یَشرَبُ الخمرَ و یأکُلُ لحمَ الخنزیرِ،