رساله طهارت انسان

 این روایت گرچه به‌طور ارسالْ نقل شده است، امّا روات حدیثْ حکایت از صحّت انتساب آن به امام علیه السّلام دارند، مضافاً به موافقت مضمون آن با سایر احادیث مسنده و صحیحه که قبلاً ذکر گردیده است.

کیفیّت دلالت روایات باب بر عدم نجاست مخالفین اسلام

 باید اذعان نمود که در نزد امام علیه السّلام جمیع اصناف از مردمْ محکوم به طهارت ذاتیّه‌اند، و ظهور لفظ «کَرِهَ» در عدم نجاست، بر این معنا دلالت دارد؛ مضافاً به قرینۀ وحدت سیاق، زیرا بالإجماع سؤر ولد الزّنا نجس نمی‌باشد، و حمل لفظ «کَرِهَ» بر دو مصداق نجس‌العین و طاهرالعین بسیار مستبعَد است، بلکه از امام علیه السّلام پذیرفته نمی‌شود؛ زیرا اگر مقصود از کراهت نفس، مکروه بودن تناول به‌واسطۀ کدورت طعام باشد، بسیاری از اصناف دیگر نیز مشمول این قاعده خواهند شد، مانند سؤر حائض و غیره.

 فلذا اختصاص اهل‌کتاب و مشرک به نجاست و وجوب اجتناب، و ولد الزّنا به طهارت و استحسان اجتناب، از طریق محاوره به دور می‌باشد.

 آنچه از مجموع این روایات که باید آن را در حدّ تواتر به‌حساب آورد استفاده می‌شود، حکم قطعی به طهارت ذاتی اهل‌کتاب است؛ زیرا در بعضی از آنان تصریح به طهارت شده است، مانند روایت اوّل و نهم و دوازدهم و هفدهم و بیستم و بیست و یکم و بیست و دوّم؛ و بقیّۀ روایات نیز دارای ظهور تامّ و غیر قابل تردید در طهارت آنان می‌باشد.

 و لهذا با توجّه به مطلب مذکور، مرحوم شیخ انصاری ـ رحمة اللَه علیه ـ حکم به طهارت اهل‌کتاب را طبق روایات وارده، متعیّن می‌داند¹ لولا مسئلۀ اجماع مدّعا و حکم اصحاب به نجاست آنان! و این بسیار عجیب و غریب می‌نماید،