رساله طهارت انسان

٤. و عنهم، عن أحمدَ، عن إسماعیلَ بنِ مهرانَ، عن محمّدِ بنِ زیادٍ، عن هارونَ بنِ خارِجةَ قال: «قلتُ لأبی‌عبداللَه علیه السّلام: إنّی أُخالِطُ المجوسَ فآکُلُ مِن طعامهم؟ قال: ”لا.“»¹

٥. و عن علیِّ بنِ إبراهیمَ، عن أبیه، عن عبداللَه بنِ المغیرةِ، عن سعیدِ الأعرَجِ قال: «سألتُ أباعبداللَه علیه السّلام عن سُؤرِ الیهودیِّ و النّصرانیِّ، فقال: ”لا.“»²

عدم دلالت روایات نهی‌کننده از تماس و ارتباط با اهل‌کتاب، بر نجاست ذاتی آنها

 در این روایات ـ چنانچه ملاحظه می‌شود ـ هیچ شاهدی بر نجاست ذاتی اهل‌کتاب مشاهده نمی‌شود. زیرا راوی سؤال خود را متمرکز بر جواز مؤاکله و هم‌غذا شدن با اهل‌کتاب قرار داده است، نه بر نجاست ذاتی آنان؛ و نهی امام علیه السّلام چنانچه ممکن است بر اصل نجاست اهل‌کتاب مترتّب باشد، هم‌چنین ممکن است بر عدم طهارت عارضی که از عدم اجتناب از خمر و لحم خنزیر ناشی می‌شود مترتّب گردد، چنانچه در روایات دسته اوّل ذکر گردید. فبناءً‌علیٰ‌هذا هیچ ظهوری در ناحیۀ حرمتِ ناشی از نجاست ذاتی، منعقد نمی‌گردد. و لولا روایات صریحه بر طهارت ذاتی اهل‌کتاب، موقع، موقعِ جریان اصل و حکم به طهارت است.

 هم‌چنین در هیچ‌یک از این روایات، امام علیه السّلام نهی خود را متأثّر از نجاست ذاتی اهل‌کتاب قرار نداده، و صرفاً امر به اجتناب فرموده است؛ و این مسئله، ایهام بر نجاست عَرضی آنها را دارد.