امام شناسی ج9

 ١ ـ «آن ماهى كه بواسطۀ زیبائى أندام و حسن قامت خود، قیامت مرا بر پا كرده است؛ چرا به حقّ خود و به حرمت خود، این فعل پسندیده را براى روح من و جان من نمى‌كند؟

 ٢ ـ من جگر خود را به او سپردم و او با جمال بهجت و شادابى و سرور و تازگى چهره‌اش و نیكوئى گفتارش خون دل مرا ریخت.

 ٣ ـ و نیز با دندان‌هاى ثنایاى دلنشین و خوشایندى كه گویا با آب دهانش همچون منظرۀ عسل تصفیه نشده را كه با مخلوط شرابش ذوب شده، و بهم درآمیخته بود، حكایت مى‌كرد،

 ٤ ـ و با دیدگان پركرشمه و ناز و چشمان سیاهى كه سیاهیش در سپیدیش مى‌درخشید، چون به نگاه مداوم نظر مى‌كرد، دل‌ها را با تیرهاى مژگان خود، به دام خود مى‌انداخت.

 ٥ ـ و گویا كه خطّ عذار و موئى كه بر محاذات گوشش روئیده است؛ در زیبائى و جمال چهره و سیماى او، خورشید طالع و متجلّى است كه در زیر حجاب لثام و نقاب، درآمده است.

 ٦ ـ و بنابراین صبح كه طلوع مى‌كند و در افق، پرده از رخ برمى‌گیرد، از نور رخشان پیشانى اوست. و شب تار كه روى مى‌آورد، از سیاهى و مشكینى موهاى فراوان و پرپشت سیه‌فام اوست.

 ٧ ـ نگاه چشمان زیباى آهوى وحشى، همانند نگاه چشمان زیباى او نیست؛ و نیكوئى و اعتدال شاخۀ نیكوى درخت، همانند نیكوئى و اعتدال قامت رعناى او نیست.

 ٨ ـ ماهى است كه از شدّت زیبائى، گویا هر جزو از أجزاء او، عاشق یكدیگرند و بعضى از آن بر بعض دیگر عشق مى‌بازند. و بنابراین، این حسن و