امام شناسی ج9

حُکْم، و فقه، و عِلْم.

 و براى عَلِیّ بن أبِیطَالب علیه السّلام در تمام این امور، نصیب وافرتر، و حظّ بزرگتر است تا سر حدّى كه على را در گفتار، رسول خدا صلّى الله علیه و آله، در وقتى كه بین أصحابش عقد اُخوّت برقرار مى‌كند، متفرّد و متشخّص به این گفتار مى‌نماید كه: أنْتَ أخِی (تو برادر من هستى).

 و مى‌دانیم كه رسول الله نه مثل و نظیرى داشت، و نه شریكى و همانندى.

 و نیز او را بدین گفتار متفرّد مى‌كند كه: أنْتَ مِنِّی بِمَنْزِلَةِ هَارُونَ مِنْ مُوسَی إلّاَ أنَّهُ لاَ نَبِیِّ بَعْدِی!

 و نیز بدین گفتار متفرّد مى‌كند كه: مَنْ کُنْتُ مَوْلاَهُ فَعَلِیٌّ مَوْلاَهُ، اللهُمَّ وَالِ مَنْ وَالاَهُ، وَ عَادِ مَنْ عَادَاهُ.

 و از اینها گذشته مى‌بینیم كه چون أنس، مرغ پرندۀ بریان شده نزد آن حضرت گذارد، دعا كرد كه: اللهُمَّ أدْخِلْ إلَیَّ أحَبَّ خَلْقِکَ إلَیْکَ یَأْکُلْ مَعِی مِنْ هَذَا الطَّائِرِ.

 «بار پروردگارا: تو اینك محبوب‌ترین مخلوقات را كه در نزد تو از همه محبوب‌تر هستند، بر من داخل كن، تا با من از این طآئر (پرندۀ كباب شده) بخورد!» 

 در این حال على علیه السّلام داخل شد ـ تا آخر حدیث.¹ 

 باید دانست كه غیر از این چهارده احتجاجى كه ما در اینجا ذكر كردیم، احتجاجات مهمّ دیگرى از عَمَّار بن یَاسِر در جنگ صفّین، و از قَیْس بن سَعْد بن عُبَادَه با معاویه، و از عُمَر بن عبدالعزیز بن مروان خلیفۀ امویّ، و غیرهم، از مشاهیر و معاریف آورده شده است، و ما به جهت كفایت به همین مقدار مقتضى بدین مقدار اكتفا كردیم، و این بحث نفیس را در اینجا با أبیاتى از صاحب بن‌

اشعار صاحب بن عبّاد در توسّل به حضرات معصومین علیهم السّلام‌

 عبّاد رضوان الله علیه در توسّل به پیامبر و ائمّۀ أطهار خاتمه مى‌دهیم: