امام شناسی ج9
جلد نهم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیة‌الله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «بخش چهارم از موضوع غدیر: عید غدیر، معنای حقیقی عید و آداب آن» و «استشهادها به حدیث غدیر در طول تاریخ» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهم‌ترین مباحث مندرج در این مجلّد: • استشهادات به حدیث غدیر توسط صحابه، علماء، و حتی دشمنان اهل‌بیت علیهم‌السلام • مجلس پراهمیت مأمون با علمای‌عامّه دربارۀ ولایت امیرالمؤمنین علیه‌السلام • نزول آیۀ «سأل سائل..» دربارۀ منکر حدیث غدیر و پاسخ به شبهات ابن‌تیمیه • نزاع شیعه و اهل سنت در اصول شریعت است نه در فروعات • معنای عید در لغت و اصطلاح • عید غدیر، عید بزرگ اسلام و عید تهنیت است • عید‌غدیر، افضل اعیاد و روز نزول جمیع خیرات و برکات است • بهترین لباس آنستکه انسان را از خدا به غیر خدا مشغول نکند • تأسّی به رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌و‌آله در همۀ جهات ـ از جمله در لباس ـ موجب نجات، و تقلید از کفار موجب خواری و ذلّت است
امام شناسی ج9
125وَ قَالَ: ألاَ مَنْ کُنْتُ مَوْلیً لِنَفْسِهِ *** فَهَذَا لَهُ مَوْلیً فَیَالَکَ مَنْقِبَه٤1 ١ ـ راه هدایت در روز غدیر، بر هر گونه ضلال و باطلى، متجلّى و هویدا شد، و طلاى ناب و خالص وضوح و روشنى، از مس تار و تیره، ظاهر شد، و تفوّق گرفت، و برتر آمد.
٢ ـ و پروردگار عرش، دین مردم را براى آنها تكمیل فرمود، به همان نحوى كه قرآن نازل شد، و پرده برداشت.
٣ ـ و رسول خدا در میان جمعیت مردم برخاسته و بازوى على را گرفت، آن على كه از داشتن أمثال و أقران، برتر و بالاتر است، و از داشتن نظایر و اشباه، رفیع‌تر و بلند پایه‌تر.
٤ ـ و گفت: بدانید كه هر كس كه من مولاى نفس او هستم، این على مولاى اوست، پس چه منقبت و فضیلت والائى است این شرف و منقبت!
أشعار ابن رومى دربارۀ حدیث غدیر
و ابن رومىّ گوید:
یَا هِنْدُ لَمْ أعْشِقْ وَ مِثْلِیَ لاَ یَریَ *** عِشْقَ النِّسَآءِ دِیَانَةً وَ تَحَرَّجَا ١ لَکِنَّ حُبِّی لِلْوَصِیِّ مُخَیَّمٌ *** فِی‌الصَّدْرِیَسْرَحُ فِی‌الْفُؤآدِتَوَلَّجَا٢ فَهْوَ السِّرَاجُ الْمُسْتَنیرُ وَ مَنْ بِهِ *** سَبَبُ‌النَّجاةِ مِنَ‌الْعَذَابِ لِمَنْ نَجَا ٣ وَ إذَا تَرَکْتُ لَهُ الْمَحَبَّةَ لَمْ أجِدْ *** یَوْمَ الْقِیمَةِ مِنْ ذُنُوبِی مَخْرَجَا ٤ قُلْ لِی: ءَ‌أتْرُکُ مُسْتَقِیمَ طَرِیقِهِ *** جَهْلًا وَ أتَّبِعُ الطَّرِیقَ الأعْوَجَا ٥ وَ أرَاهُ کَالتِّبْرِ الْمُصَفَّی جَوْهَرًا *** وَ أرَی سِوَاهُ لِنَاقِدیهِ مُبَهْرَجَا ٦ وَ مَحَلُّهُ مِنْ کُلِّ فَضْلٍ بَیِّنٌ *** عَالٍ مَحَلَّ الشَّمْسِ‌أوْبَدْرِ الدُّجَی ٧ قَالَ النَّبِیُّ لَهُ مَقَالًا لَمْ یَکُنْ *** یَوْمَ الْغَدِیرِ لِسَامِعِیهِ تَمَجْمُجَا ٨ مَنْ کُنْتُ مَوْلاَهُ فَذَا مَوْلیً لَهُ *** مِثْلِی وَأصْبَحَ فِی الْفِخَارِ مُتَوَّجَا ٩ - «مناقب ابن شهرآشوب»، ج ١، ص ٥٣١، و در «الغدیر» ج ٤ ص ١٧٢، این ابیات را از «مناقب» و «صراط المستقیم» بیاضى نقل كرده است، و گفته است: شاعر آنها، أبو الفرج محمّد بن هندوى رازى است و آل هندو از طائفه إمامیّه و پرچم‌داران نشر علم و فضیلت هستند و این ابوالفرج، مؤسّس بیت آل هندوست. و افرادى دیگر نیز آمده‌اند كه همگى داراى مقامات علمى و صاحب درجات شعرى و أدبى هستند.