امام شناسی ج9

رسول خدا را اذیّت كرده است).

 و چون در قرآن كریم وارد است: إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللهَ وَ رَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللهُ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذابًا مُهِينًا (آیه ٥٧، از سوره ٣٣: أحزاب).

 «آنان كه خدا و رسول خدا را اذیّت كنند، خداوند آنها را در دنیا و در آخرت لعنت مى‌كند، و براى آنان عذاب پست كننده و خوارى‌آفرین مهیّا مى‌نماید».

 فعلى‌هذا مفاد آیۀ قرآن، كبراى قیاس دیگرى مى‌شود، كه صغراى آن استنتاج شده بود:

 أبُوبَکْرٍ آذَی رَسُولَ اللهِ، وَ مَنْ آذَی رَسُولَ اللهِ. لَعَنَهُ اللهُ فِی الدُّنْیَا وَ الآخِرَةِ وَ أعَدَّ لَهُ عَذَابًا مُهِینًا.

 «أبو بكر رسول خدا را اذیّت كرد، و هر كس رسول خدا را اذیّت كند، خداوند در دنیا و آخرت او را لعنت مى‌فرستد، و عذاب پست و ذلّت‌بار براى او آماده مى‌سازد.» 

 بنابراین أبو بكر به نصّ صریح قرآن، مورد دورباش از رحمت، و مورد لعنت و نفرین خداوند است.

عامّه با علم و وجدان، پیروى از خلفاء جور مى‌كنند

 در برابر این برهان، سُنّی‌ها چه مى‌توانند بگویند؟! چون برهان است. خطابه و شعر و مغالطه و حتّى جدل هم نیست، و مقدّمات آن از مسلّمات و یقینیّات است.

 آیا مى‌توانند بگویند: قرآن را كه كبراى مسئله است، قبول نداریم! و یا صغرا را كه در كتب مُعْظَم خود آنها همانند صحیحین آمده قبول نداریم؟ آنها فقط مى‌گویند قرآن مسلّم است، و أحادیث صحیحه مسلّم است، و این أحادیث هم صحیح است، و لیكن این صغرى چیدن، و كبرى نهادن، و نتیجه گرفتن را وِل كنید! این قیاس و منطق به دردِ شما مى‌خورد، سلفِ صالح، همگى عادل بوده‌اند، و براى حفظ إسلام از آنها نباید خرده گرفت! اینست مَنْطق مخالفان! اینست منطق ابن تیمیّه، كه صریحاً مى‌گویند، باید پا بر روى فهم گذارد، و عقل را مخذول و منكوب كرد، و كوركورانه از خلفاى جور پیروى كرد.

 خوب! ما هم مى‌گوییم: كارى به كار آنها نداریم، خوب و یا بد، براى‌