امام شناسی ج9

شخص عارف به اسلوب كلام، شكّ و تردیدى ندارد كه این گفتار:

 اللهُمَّ إنْ کَانَ هَذَا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِکَ فَأمْطِرْ عَلَیْنَا حِجَارَةً مِنَ السَّمَآءِ أوِ ائْتِنَا بِعَذَابٍ ألیمٍ، گفتار یك مرد مشرك و بت‌پرستى كه خدا را مسخره مى‌كند و به حقّ لبخند مى‌زند نیست. زیرا كه مى‌گوید: اللهُمَّ بار پروردگار من، إنْ کَانَ هَذَا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِکَ اگر این أمر حق است، از ناحیۀ تو! و در این عبارت كه إسم اشاره آورده است، و سپس با ضمیر منفصل تأكید نموده است، و پس از آن الحقّ را با ألف و لام ذكر كرده، و باز ضمیر خطاب مِنْ عِنْدِکَ آورده است، به هیچوجه گفتار شخص مشرك نیست، بلكه كلام كسى است كه به مقام ربوبیّت إذعان دارد، و در گفتار كسى كه مطلبى آورده و مى‌گوید: آن مطلب حقّ است، و بس، و منسوب به خداست و بس، توقّف و شكّ دارد، و نمى‌تواند آن را تحمّل كند، و از آن بیزار بوده، و دعاى مرگ و نابودى براى خود مى‌كند، و از زندگى ملول و گریزان است.

 إشكال پنجم: كفّار قریش چون از خداوند عذاب خواستند، با گفتار خود كه: وَ إِذْ قالُوا اللهُمَّ إِنْ كانَ هذا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِكَ فَأَمْطِرْ عَلَيْنا حِجارَةً مِنَ السَّماءِ أَوِ ائْتِنا بِعَذابٍ أَلِيمٍ. (آیۀ ٣٢ از سورۀ ٨: انفال)

 بلافاصله در آیه بعد خداوند فرمود: (آیۀ ٣٣ از همین سوره)

 وَ ما كانَ اللهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِيهِمْ وَ ما كانَ اللهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ.

 «خداوند چنین نیست كه ایشان را عذاب كند، در وقتى‌كه تو (محمّد) در میان ایشان هستى! و چنین نیست كه خداوند عذاب كنندۀ آنها باشد، درحالى‌كه آنها از خداوند طلب آمرزش مى‌كنند».

 و همگى متّفقند بر آنكه: چون أهل مكّه عذاب خواستند، عذاب بر ایشان نیامد و سنگ از آسمان بر آنها نبارید. و اگر در قضیّۀ حَرْث بن نُعْمان فهرى، آیه‌اى بود، و عذابى نازل شده بود، هر آینه همانند آیۀ أصحاب فیل بود كه دواعى براى نقل آن بسیار بود. پس چرا در كتاب‌هاى سیر و تفسیر و تاریخ و نحوها همگى آن را نقل نكرده‌اند، و همانند أصحاب فیل یك قضیّۀ مشهور و معروفى نشد.

 جواب: خوب بود، ایشان آیۀ بعدش را نیز ذكر مى‌كردند، تا پاسخشان از آن‌