امام شناسی ج9
جلد نهم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیة‌الله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «بخش چهارم از موضوع غدیر: عید غدیر، معنای حقیقی عید و آداب آن» و «استشهادها به حدیث غدیر در طول تاریخ» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهم‌ترین مباحث مندرج در این مجلّد: • استشهادات به حدیث غدیر توسط صحابه، علماء، و حتی دشمنان اهل‌بیت علیهم‌السلام • مجلس پراهمیت مأمون با علمای‌عامّه دربارۀ ولایت امیرالمؤمنین علیه‌السلام • نزول آیۀ «سأل سائل..» دربارۀ منکر حدیث غدیر و پاسخ به شبهات ابن‌تیمیه • نزاع شیعه و اهل سنت در اصول شریعت است نه در فروعات • معنای عید در لغت و اصطلاح • عید غدیر، عید بزرگ اسلام و عید تهنیت است • عید‌غدیر، افضل اعیاد و روز نزول جمیع خیرات و برکات است • بهترین لباس آنستکه انسان را از خدا به غیر خدا مشغول نکند • تأسّی به رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌و‌آله در همۀ جهات ـ از جمله در لباس ـ موجب نجات، و تقلید از کفار موجب خواری و ذلّت است
امام شناسی ج9
190همه جا ناظر حقّیم در أطوار وجود *** شكر گوئیم و ازین شكر شكر یافته‌ایم از در كعبه در آ در حرم كعبه ما *** آنچه دریافته‌ایم از ره1 دریافته‌ایم تا جگر خون نشوى ره به در دل نبرى *** ما ره دل به دو صد خون جگر یافته‌ایم هر كرا عیب نشد یافته از بى‌هنرى است *** عیب ما یافت از آن شد كه هنر یافته‌ایم شیخ و زاهد همه زریافته در حكمت دین *** ما در این فلسفه إكسیر نظر یافته‌ایم سفر از خلق به حق كن زره فكر كه ما *** گنج دریافتگان را ز سفر یافته‌ایم تا شوى با خبر از خود خبر از خلق مجوى *** ما در این بى‌خبرى اصل خبر یافته‌ایم اى پسر پند نیوش از پدر پیر كه ما *** دولت عافیت از پند پدر یافته‌ایم برنداریم سر از پاى خم باده فروش *** ما نهادیم سر اینجا كه أثر یافته‌ایم در به در عمرى ازین خانه به آن خانه شدیم *** تا به خاك در میخانه مقرّ یافته‌ایم شب قدر از نظر خلق نهان آمد و ما *** این شب قدر ز تأثیر سحر یافته‌ایم قمر از پرتو خورشید منوّر شد و ما *** پرتو مهر درخشان ز قمر یافته‌ایم طرفه گویند مسیحا كه خدایش پدر است *** ما خداوند مسیحا ز پسر یافته‌ایم روشن از نور على چشم فؤاد است حكیم *** كه ز خاك قدمش كحل بصر یافته‌ایم2 * * *
یَوْمَ الْغَدِیرِ سِویَ الْعِیدَیْنِ لِیعِیدُ *** یَوْمٌیَسُرُّ بِهِ السَّادَاتُوَالصِّیدُ3١ نَالَ الإمَامَةَ فِیهِ الْمُرْتَضَی وَ لَه *** فِیهِمِنَ اللهِ تَشْریفٌ وَ تَمْجِیدُ4٢ - إشاره است به حدیث متواتر از شیعه و از عامّه كه حضرت رسول خدا صلّى الله علیه و آله فرمودند: أنَا مَدِینَةُ العِلْمَ وَ عَلیُّ بَابُها وَ مَن أرادَ المدِینَة فَلْیَأتِهَا مِن بَابِها. «من شهر علم مى‌باشم، و على دَرِ اوست، و هر كس بخواهد در شهر وارد شود، باید از دَرِ آن شهر وارد شود».
- «شمع جمع»، فؤاد كرمانى، ص ٢١٢.
- صِیدْ جمع أصْیَد است به معنای مَلِک و یا شیر.
- «مناقب» ابن شهرآشوب، طبع سنگى، ج ١، ص ٥٤٠ و در این كتاب، این اشعار را به شاعرى نسبت داده است و قائل آن را مشخص نكرده است ولى در «الغدیر» ج ٤ ص ٣١٩ آن را از أبوالحسن فنجكردى ذكر كرده است و دو بیت نیز به آنها افزوده است:
یَقول أحمد خیرُ المرسلین ضُحی *** فی مجمع حضرته البیض و السُّودُ
والحمدللّه حمدًا لا انقضآء له *** له الصنّایع و الألطاف و الجودٌ