امام شناسی ج9

 ٣ ـ پس پیامبر در میان چوب‌هائى كه منبر كرده بودند، به خطبه برخاست، و با بلندترین صدا، آشكارا نداد در داد،

 ٤ ـ و حَیْدَر را طلب كرد، در حالى كه قوم، همگى لال و خموش و با دلهاى ذلیل و شكسته بودند، و جمعى در پشت سر، و جمعى در برابر او قرار داشتند.

 ٥ ـ و در پاسخ رسول خدا، حَیْدَر لبّیك گفت و با إجابت با سرعت رو به سوى پیامبر آورد، با چهره‌اى كه همچون ماه شب چهاردهم، در میان شاخۀ درخت صنوبر مى‌درخشید.

 ٦ ـ پیامبر با على حَیْدَر بر فراز منبر ملاقات و دیدار كرد، و مرحبا گفت، و سپس مصطفى او را به سوى خود بالا برد، و بر بالاى منبر حیدرِ طاهر و مُطَهَّر براى مصطفى، شخص دوّم قرار گرفت.

 ٧ ـ و پیامبر، دو بازوى على را بلند كرد، و سوگند به خدا درحالى‌كه دورترین قوم و نزدیك آنها گوش به سخنان پیغمبر مى‌داد، دربارۀ او چنین گفت:

 ٨ ـ على برادر من است، فرقى میان من و او نیست، همانند هارون نسبت به موساى كلیم پسر عمران.

 ٩ ـ و او وارث علم من است، و خلیفه و جانشین من است بر اُمَّت من، در فردا كه جسمم را ببینم و تهى كنم.

 ١٠ ـ پس اى پروردگار من، تو ولایت آن‌كس را داشته باش كه او ولایت او را دارد، و دشمن آن‌كس باشد كه او با على دشمنى مى‌نماید، و غضب و خشم خود را بر بدخواه و بدگوى على قرار بده! 

 بارى عید غدیر را عید گویند، به جهت آنكه آن خاطرات و مسائل مهمّه كه در آن روز در خمّ غدیر به وقوع پیوست، و آن خطبۀ رسول الله، و گرفتن دو بازوى على را بطورى كه سپیدى زیر بغل هر دو معلوم شد، و نشان دادن و معرّفى نمودن به مردم، و سپس أمر به تسلیم به لفظ السَّلاَمُ عَلَیْکَ یَا أمیَرالْمُؤمِنین به پیرو نصبِ آن حضرت را به خلافت رسول الله، و إعطآء ولایت كلیّه الهیّه، و نزول آیۀ إكمال دین و إتمام نعمت، و آیۀ تبلیغ و انقیاد و تسلیم مخالفان در برابر آن عظمت و اُبَّهت و شكوه واقعى و ظاهرى، و سپس مخالفت كردن آنها به مجرّد رحلت رسول‌