امام شناسی ج9
جلد نهم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیة‌الله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «بخش چهارم از موضوع غدیر: عید غدیر، معنای حقیقی عید و آداب آن» و «استشهادها به حدیث غدیر در طول تاریخ» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهم‌ترین مباحث مندرج در این مجلّد: • استشهادات به حدیث غدیر توسط صحابه، علماء، و حتی دشمنان اهل‌بیت علیهم‌السلام • مجلس پراهمیت مأمون با علمای‌عامّه دربارۀ ولایت امیرالمؤمنین علیه‌السلام • نزول آیۀ «سأل سائل..» دربارۀ منکر حدیث غدیر و پاسخ به شبهات ابن‌تیمیه • نزاع شیعه و اهل سنت در اصول شریعت است نه در فروعات • معنای عید در لغت و اصطلاح • عید غدیر، عید بزرگ اسلام و عید تهنیت است • عید‌غدیر، افضل اعیاد و روز نزول جمیع خیرات و برکات است • بهترین لباس آنستکه انسان را از خدا به غیر خدا مشغول نکند • تأسّی به رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌و‌آله در همۀ جهات ـ از جمله در لباس ـ موجب نجات، و تقلید از کفار موجب خواری و ذلّت است
امام شناسی ج9
202جلّ جلاله به او اجازه داده است كه در خدمت او به كم و بسیار قیام كند، براى او شرح دادم و آن را در كتاب اَلْبَهْجَةُ لِثَمَرَةِ الْمُهْجَة ذكر كرده‌ام.
فصل صد و چهارم: و اگر خداوند همان طور كه مرا عادت داده است كه در رحمت و عنایت او بسر برم، زنده باقى گذارد، من روز بلوغ تو را كه مشرّف به شرف تكلیف مى‌شوى عید مى‌گیرم و یكصد و پنجاه دینار تصدّق مى‌دهم كه در مقابل هر سال از عمر تو ده دینار واقع شود، اگر بلوغ تو بر حسب سال باشد، و با این مالْ من در خدمت خداوند اشتغال ورزم زیرا كه مال مال اوست، و من مملوك او هستم و تو هم بنده او هستى! پس ما این مال را مصرف مى‌كنیم در آن جائى كه خداوند جلّ جلاله دوست دارد در آنجا مصرف شود1.
ولى أدیان الهى براى پیروان خود بر اساس ارزش‌هاى انسانى، و وصول به أهداف ایمانى و خروج از شرك و آزادى از دست جبّاران و طاغیان زمان كه بشر را استخدام نموده و براى منافع استكبارى خود از او متمتّع مى‌شده‌اند، أعیاد را پایه‌ریزى كرده‌اند.
معناى عید فطر و عید قربان
در دین مقدّس اسلام روز فطر و روز قربان، عید است. أمّا در فطر به جهت
- فصل ١٠٣ و ١٠٤ از طبع سنگى ص ١٢٤ و ص ١٢٥. سید ابن طاوس همان طور كه در فصل سیزدهم از این كتاب مى‌گوید، نام آن را کشف المحجّة لِثَمَرَة المُهْجَة و یا إسعاد ثَمَرَةِ الفُؤادِ عَلَی سَعَادَة الدنیا و المَعاد و یا کشف المَحَجَّةِ بِأکُفِّ الحُجَّة گذارده است، و همچنان كه در فصل نهم از این كتاب مى‌گوید: عمر او داخل در سنۀ ٦٤٩ هجریه قمریه شده است، و چون روز نیمۀ ماه محرم قبل از ظهر در سنۀ ٥٨٩ در شهر حِلِّۀ سَیْفِیّه متولد شده است بنابراین در نیمۀ محرم سنۀ ٦٤٩، داخل در شصت و یك سالگى شده است، و در این وقت سن پسر بزرگ او محمّد شش سال تمام، و داخل در هفت سال شده است و سنّ پسر كوچكش على دو سال تمام و داخل در سه سال شده است. این كتاب را بصورت وصیتنامه‌اى براى دو فرزندش محمّد و على و آن كسان از أهل او و از جماعت او كه امید انتفاع آنها را از این كتاب دارد، و براى صاحبان مودّت و محبت خود نوشته است، گر چه خطابات در این كتاب با نام و خطاب ولدى محمد است. فلهذا شیعیان به این كتاب أرج كامل مى‌نهند و علماء عامل و طلاّب فاضل پیوسته آن را در جیب خود نگه مى‌داشتند و در حضر و سفر با خود داشتند و مرحوم آیة الله میرزا محمد طهرانى دائى پدر حقیر توصیه به حقیر مى‌نمود كه همیشه این كتاب را در جیب داشته باشم.