امام شناسی ج9

به إسلام را در برابر چنین بنیانگزارى متین براى إمامت و خلافت مسلمانان مسرور و فرحمند مى‌ساخت، و بدین موهبت كبرى، مبتهج و خوشحال مى‌نمود، كه راه شریعت و أنوار احكام آن إدامه مى‌یافت، بطورى كه آراءِ فاسده و أهواءِ كاسده نتوانند آن را منحرف كنند، و نفوس مشتاق و أرواح شائق به وصول معنویّات بتوانند با این منهج تا روز بازپسین در مسیر خود حركت كنند، و به كمال نفسانى و تمامیّت خود از قوّه و استعداد به فعلیّت نائل آیند.

 و كدام روزى در خور آن است كه از غدیر، أعظم و أكبر و أشرف باشد؟ با آنكه إكمال دین و إتمام نعمت، و بیان شاهراه طریق، و تمسّك به عُروة الوُثْقای حقّ، در این روز مقرّر شد. پس عیدى أعظم است كه قرآن كریم به توسّط جبرائیل، حامل أمین وحى إلهى با زبان و إرشاد و خطابه و أمر و انشاءِ حضرت رسول اللهى، آن را پایه‌ریزى كرده، و بر این أساس متین، استوار ساخته است.

شاهان باید به عوض تاجگذارى، عید غدیر را عید كنند

 اگر چه امروزه شاهان به خطا و زلَّت، و جفا و غفلت، روز قرار بر أریكۀ سلطنت و بر عریشۀ حكومت خود را عید مى‌گیرند، و محفل و محافلى پر از سرور و حبور، و چراغانى و نقل‌پاشى، و إلقآء خطبه‌ها و سرودن قصائد و شعرها، و گستردن سفره‌هاى رنگین طعام، تشكیل مى‌دهند و در بین أقوام و أجیال این رویّه مرسوم است، و لیكن سزاوار و شایسته است كه دیگر دست از این اعتباریّات بردارند، و از این مجازها عبور كنند، و همگى مجتمعاً و متّفق الكلمه، روز غدیر را كه روز حكومت عدل، و إمارت انصاف، و روز پیشوائى حقّ و ولایت عظماى خداوندى است عید بگیرند، و مردم و امّت را به این راه و روش دعوت كنند. فَنِعْمَ الْمَنْهَجُ الْقَویمُ.

 در آن روزى كه نصّ از جانب رسول خدا كه: لاَيَنْطِقُ عَنِ الْهَوَي إنْ هُوَ إلًا وَحْيٌ يُوحَي مى‌باشد، آمد كه عید بگیرند، و به تمام معنى الكلمه تبجیل و تجلیل و تكریم آن را به عمل آرند، و چون عید دینى و مذهبى و الهى است، در زیادى كارهاى مقرّب إلى الله از روزه، و نماز، و دعا، و ملاقات برادران دینى و تبریك و تهنیت گفتن خوددارى نكنند، و كف دست راست خود را بر كف دست راست برادران ایمانى قرار داده، مصافحه كنند، و با شكر و سپاس حضرت ایزد منّان‌