امام شناسی ج14

مى‌كند؟! آیا مرجع ضمیر در قلب شاعر است؟! و وجه مناسبت در لَعَلَّهُمْ یرْجِعُونَ‌ چیست؟!

 و از جملۀ أغلاط آن این است: وَ إنَّ عَلِیًّا قَانِتٌ فى اللَیْلِ سَاجِدٌ یَحْذَرُ الآخِرَةَ وَ یَرْجُو ثَوَابَ رَبِّهِ قُلْ هَلْ یَسْتَوِى الَّذِینَ ظَلَمُوا وَ هُمْ بِعَذَابِى یَعْلَمُونَ.»

 «و حقّاً على در شب، بر پا خیز براى دعا و نماز و استكانت است، سجده‌آور است، از عاقبت و آخرت حَذَر دارد و ثواب پروردگارش را امیدوار است. بگو: آیا یكسان مى‌باشند كسانى كه ستم مى‌كنند در حالى كه آنها به عذاب من علم دارند؟»

 بگو: محلّ قوله: «آیا كسانى كه ستم مى‌كنند» چیست؟! و مناسبت آن با قوله: «در حالى كه آنها به عذاب من علم دارند» چه مى‌باشد؟! و گویا این مرد تلفیق كننده در ذهنش دو آیۀ یازدهم و دوازدهم‌¹ از سورۀ زُمَر خَلَجان نموده است كه در پایان آن اینست: ﴿هَلْ يَسْتَوِي الَّذِينَ يَعْلَمُونَ وَ الَّذِينَ لا يَعْلَمُونَ‌» «بگو: آیا یكسان مى‌باشند كسانى كه میدانند و كسانى كه نمى‌دانند؟!» آنگاه این مرد تلفیق‌گر با عدم معرفت خود خواسته است از آن دو تا، چیزى را به هم تلفیق نماید؛ و در آخر تلفیقش آورده است: آیا مساوى و یكسان هستند كسانى كه ستم روا مى‌دارند؟! و نفهمیده است كه: در آن دو آیه استفهام انكارى آمده است چون در آن دو آیه دو كس ذكر شده‌اند: الَّذِى جَعَلَ لِلّهِ أنْدَاداً لِیضِلَّ عَنْ سَبِیلِهِ «آن كس كه براى خداوند شركاء و اضدادى را قرار داده است تا از راه او گمراه كند.» و الْقَانِتُ آنَاءَ اللَیْلِ یَرْجُو رَحْمَةَ رَبِّهِ‌ «آن كس كه در لحظات شب بر پا مى‌خیزد و به دعا و تضرّع به سر مى‌آورد، و امید رحمت پروردگارش را دارد.» بنابراین، این دو كس با هم یكسان نمى‌باشند وَ لَا یَسْتَوِى الَّذِینَ یَعْلَمُونَ وَ الَّذِینَ لَا یَعْلَمُونَ.

 این بود بعضى از سخنان پیرامون این داستان مسخره‌آمیز و شوخى برانگیز!

 و باید دانست كه: صاحب «فصل الخِطاب» از مُحَدِّثین زیاد نقل كننده و مُجِدِّ در