امام شناسی ج14

عملش وثوق و اطمینان داشت. و اوست كه رسول خدا درباره‌اش فرمود: على با قرآن است و قرآن با على است، و آن دو هرگز از هم جدا نمى‌شوند تا در كنار حوض كوثر بر من وارد گردند.

 و راجع به اوست كه رسول خدا فرمود: اى جماعت قریش! سوگند بخدا تحقیقاً خداوند بر مى‌انگیزاند بر شما مردى را از شما كه خدا دل وى را در بوته آزمایشِ ایمان، امتحان كرده است و او براى اسلام و دین شما، شما را با شمشیر مى‌زند.

 أبوبكر گفت: من آن كس مى‌باشم اى پیغمبر خدا؟! فرمود: نه! عمر گفت: من آن كس مى‌باشم اى پیغمبر خدا؟! فرمود: نه! و لیكن او آن كس است كه الآن دارد كفش مرا پینه مى‌زند!» و در آن وقت‌ عَلِى‌ مشغول پینه زدن نعلین رسول اللَه بود.

سخن مستشار عبد الحلیم دربارۀ مصحف علىّ علیه السلام‌

 و أیضاً این مرد محقّق و موشكاف و حُرّ در بحث و كلام، تحت عنوان: الْمَدْرَسَةُ الْکُبْرى» كه مدرسۀ حضرت إمام جعفر صادق علیه السّلام است بیانى دارد تا مى‌رسد به اینجا كه مى‌گوید:

 الْمُصْحَفُ الْخَاصُّ أوْ کِتَابُ الاُصُولِ‌ (قرآن مخصوص و یا كتاب اصول):

 أمیر المؤمنین (علیه السّلام) بر جان خود سوگند یاد نموده بود كه پس از فراغ از تجهیز رسول اللَه صلى اللَه علیه و آله رِدا بر دوش نیفكند تا زمانى كه قرآن را جمع كند. بنابراین آن را بر ترتیب اسباب نزول جمع نمود، و به عامّ و خاصّ، و مُطْلَق و مُقَیّد، و مُحْكَم و مُتَشَابِه، و ناسخ و منسوخ، و واجبات و رخصت‌ها، و سُنَن و آداب آن اشاره كرد، و بر اسباب نزول آن تنبیه و دلالت فرمود.

 و از عظمت شأن این كتاب همان بس كه محمّد بن سیرین مى‌گوید: لَوْ أصَبْتَ هَذَا الْکِتَابَ کانَ فِیهِ الْعِلْمُ‌ «اگر بدان كتاب دسترسى پیدا كردى بدانكه در آن علم است.»

 آن قرآن همان طور كه از محتویاتش ظاهر است، مصحف مخصوصى است و كتاب اُصولى است كه با دست على گرد آمده است.

 و «جامِعَه» كتابى است كه طولش هفتاد ذراع و از إملاء رسول اللَه و خطّ على‌