امام شناسی ج14

 لهذا مجموع این روایات با اختلاف اصنافشان دلالت قطعیّه دارند بر آنكه: قرآنى كه در دست ماست همان قرآنى است كه بر پیغمبر صلى اللَه علیه و آله نازل شده است بدون آنكه چیزى از اوصاف كریمه و آثار و بركاتش را فاقد گردیده باشد.

أدلّۀ حشویّه و محدّثین شیعه و عامّه در تحریف قرآن‌

فصل ٣

 جماعتى از محدّثین شیعه و حَشْویّه و جماعتى از محدّثین أهل سنّت قائل به وقوع تحریف به معنى نقص و تغییر در لفظ و یا در ترتیب قرآن شده‌اند بدون آنكه قائل به زیادى شده باشند، زیرا همان طور كه گفته شده است: احدى از مسلمین قائل به تحریف از جهت زیادتى نشده است.

 براى نفى زیادتى به دلیل إجماع متمسّك گردیده‌اند،و براى وقوع نقص و تغییر به وجوه بسیار.

 وجه اوّل: أخبار كثیرۀ مرویّه از طریق شیعه و أهل سنّت كه دلالت دارد بر سقوط بعضى از سُوَر و آیات و همچنین جملات و أجزاء جملات و كلمات و حروف در جمع نخستین كه در زمان أبوبكر صورت گرفت و در آن هنگام تألیف شد، و أیضاً در جمع دومین كه در زمان عثمان به وقوع پیوست، و أیضاً تغییراتى كه در این زمینه حاصل شد.

 اینها روایات بسیارى است كه آنها را شیعه در جوامع معتبره‌اش و غیر آن جوامع آورده است. و بعضى ادّعا كرده‌اند كه: به دو هزار حدیث بالغ مى‌گردد. و أهل سنّت أیضاً آنها را در كتب صحاحشان همچون «صحیح» بخارى و مُسْلم و «سُنَن» أبوداود و نَسائى و أحمد و سایر جوامع و كتب تفاسیر و غیرها روایت نموده‌اند، و آلوسى در تفسیرش گفته است كه: این أخبار از حدّ إحصاء و شمارش بیرون است.

 و البتّه این اختلاف غیر از آن اختلافى است كه مُصْحف عبد اللَه بن مسعود با مصحف مشهور دارد كه خود آن متجاوز از شصت موضع است؛ و غیر از اختلافى است كه مُصْحف اُبَىّ بن كَعْب با مصحف عثمانى دارد و آن سى و أندى موضع است؛ و غیر